โลกของสัตว์ : กลอนคติชีวิต

โลกของสัตว์ : กลอนคติชีวิต

๏    โลกนี้ มิใช่สรวงสวรรค์

หากแต่เป็นสถาน ซึ่งพืชและสัตว์อาศัย

ต่างกินกันและกัน เพื่อยังชีพ

ต่างถูกบีบคั้น จากธรรมชาติปัจจัย

๏    ปลาใหญ่กินปลาเล็ก

เด็กๆ โดนรังแกโดยผู้ใหญ่

เหตุผลที่คน ถูกคนทำร้าย

คิดดูก็คล้ายๆ ไร้เหตุผล

๏    คนไม่ต้องกินคน เป็นอาหาร

แต่ยังต้องการ แก่งแย่งของคนอื่น

ใครจะเป็นจะตาย กูไม่สน

ความเห็นแก่ตน ล้นไหลในอุรา

๏    เปรียบได้ดั่งสัตว์นักล่ากินเนื้อ

คนมองคนเป็นเหยื่อ มานานนักหนา

ใช้เล่ห์กล ฉลฉ้อมารยา

เพื่อความสมปรารถนา ในฤดี

๏    ถึงต้องประเชิญ กับสถานการณ์เลวร้าย

แต่อย่าปล่อยให้ความตระหนก-โศกเศร้า ปรากฏบนใบหน้า

เพราะสวะสังคม คอยตามดมกลิ่นความอ่อนแอในอัตตา

แล้วแห่แหนกันมา กลุ้มรุม กัดกินเอา

๏    คนดี ต้องมีสติปัญญา-ความรอบรู้

ชีวีมิอาจดำรงอยู่ ด้วยความอ่อนแอและโง่เขลา

การกระทำ ด้วยประมาทและใจเบา

จะชักพาไปสู่ความโศกเศร้า-มรณา

๏    วิถีศีลธรรม
จำเป็นต่อการเป็นอยู่อย่างสงบ

หมั่นอบรมจิตใจ ให้มีคุณธรรมที่ล้ำค่า

จริยธรรม จะนำพาคนพ้นวิสัยสัตว์ป่า

ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังใบหน้า มารยาของคนฯ

๖ มีนาคม ๒๕๖๐