ชนชั้น(ไฮโซ-โลโซ) : กลอนเปล่า

ชนชั้น(ไฮโซ-โลโซ) : กลอนเปล่า

๏    อาจจะเป็นค่านิยมที่สังคมสั่งสมกันนานมา

ผนวกกับวิถีชีวา

บนโลกาที่คละเคล้าด้วยความเศร้า ความทุกข์ ความลำบากยากเข็ญ

จึงทำให้มองเห็น

ความมั่งมีทรัพย์สิน เกียรติยศ ชื่อเสียง

เสมือนหนึ่งเยี่ยงสิ่งเลิศเลอ

จนเผลอนำไปใช้แบ่งแยก...สร้างความแตกต่างระหว่างบุคคล

๏    ความต้องการเป็นจุดศูนย์กลาง เป็นจุดสนใจ

อยากได้รับการให้ความสำคัญ

อยากมีความสุข ความสบาย ตามที่หัวใจใฝ่ฝัน

เป็นเหตุให้มุ่งมั่น บั่นบาก ด้วยความอยากเป็นอยากมี...อย่างที่มิเคยพอ

๏    จนมองข้ามคุณประโยชน์และความจำเป็น

กลายไปพยายามสร้างความโดดเด่น ความแตกต่าง และห่างเหิน

เปรียบเทียบตนว่าเหนือกว่า สูงกว่า วิเศษกว่าคนอื่น

โดยใช้อวิชชามาประเมิน

อ้างอิงสิ่งของส่วนเกิน เพลิดเพลินไปกับภาพมายา

๏    ทั้งๆที่ทุกชีวิตต่างตกอยู่ภายใต้ภาวะอนิจจา

เกิดมาก็ต้องฟันฝ่าอุปสรรค

พยายามอย่างหนักเพื่อให้มีชีวิตรอด

โรค ภัย อันตรายมากมาย กรีดกรายรายรอบตัว

ไม่ว่าวิถีชีวิตจะเป็นเยี่ยงไร สุดท้ายต้องตายกันทั่ว

หากไม่โง่เขลาหรือเมามัว...น่าจะรู้ตัวและเข้าใจ

๏    การคิดเอา...ว่าเราเหนือกว่า(เขา)

ด้วยเงินตรา ฐานะ เกียรติยศ ชื่อเสียง

ปฏิบัติต่อคนอื่นเยี่ยง เพียงสิ่งต่ำต้อยด้อยค่าไร้

การดูถูกเหยียดหยามคนอื่น

อาจเป็นวิธีสร้างความชื่นฤทัยอย่างได้ผล

สร้างคุณค่าให้กับอัตตาตัวตน

โดยเดินหลงอยู่ในวังวนแห่งมายาการ

๏    อันที่จริง...การดูถูกเหยียดหยามเขา

นอกจากจะไม่ทำให้ตัวเราสูงขึ้น

มิหนำซ้ำยังตอกย้ำความต่ำตื้น 

ของสติปัญญา-วิจารณญาณ...ว่าพาลฉล

เป็นสิ่งที่คิดเอาเอง ยึดถือเอง เพ่งเองตามใจตน

แต่กลับไม่มีผลต่อคนอื่น...ผู้ไม่ยอมทนฝืนใจ

๏    หากไม่มีใครยอมรับกับค่านิยม

การแบ่งชนชั้น(ไฮโซ-โลโซ)ก็พลันบรรลัย

บุคคลนั้นไซร้ คงเป็นได้ไม่ต่างจากตัวตลก

ถือค่านิยมงมงาย

แหวกว่ายไปในอวิชชาลามก

มีความคิดที่สกปรก เศษสวะรกเรื้อเฝือจิตใจ ฯ

๑๘ มิถุนายน ๒๕๕๘