อย่าสักแต่ว่ามาเกิด : กลอนเจ็ด

อย่าสักแต่ว่ามาเกิด : กลอนเจ็ด

๏    ลมฝน ล้นฟ้า ระดมฟาด................................ผวนผาด พัดโหม จู่โจมหัน

ปะทะ ป่าไหว ปลายสายัณห์..............................ชั่วคราว เท่านั้น จรัลจร

๏    ข้าวหว่าน(ไว้) พลันงอก ออกยอดเขียว............ผอมเรียว พร้อมสู้ อุปสรรคสร

ฝนห่าง ว่างเว้น น้ำเข็ญคลอน.............................หรือท่วม ร่วมถอน บ่อนทำลาย

๏    ชีวิต พิจารณา แม้(เป็น)มนุษย์........................อ่อนแอ แลดุจ (ต้น)กล้าทั้งหลาย

รอบตัว พัวพาน ภยันตราย..................................ไม่วาย ชีวา ก็อาดูร

๏    ต้องสู้ ศึกษา โลกาสัจ...................................ฝึกหัด พัฒนา อย่าสิ้นสูญ

ทักษะ คละเสริม คอยเพิ่มพูน..............................จำรูญ จุนใจ ใคร่จริยา

๏    ผิด-ชอบ-ชั่ว-ดี มีสำนึก..................................รำลึก ตรึกตรอง ส่องสิกขา

ตั้งตน บนความ มีสัมมา......................................สามัญ สำนึก รู้สึกตน

๏    อย่าสัก แต่ว่า มากำเนิด..................................เลยเถิด โฉดทำ ตามใจฉล

ขาดแคลน คุณธรรม ความเป็นคน..........................เอ่อล้น หลักเดน เห็นแก่ตัว

๏    อย่าผลาญ โลกา เพื่อผาสุก.............................สร้างทุกข์ แพร่พาล สาธารณ์ทั่ว

อย่าสัก แต่เขลา หลงเมามัว.................................เหมือนบัว ใต้น้ำ เมินความดี

๏    ต้นกล้า เติบใหญ่ ยังให้ข้าว..............................เลี้ยงชาว ประชา โลกาศรี

หากเกิด เป็นคน (แต่)ล้นราคี................................อนาถ บัดสี ชีวาทราม ฯ

๑๑ มิถุนายน ๒๕๕๘