แผ่นดินร่ำไห้ : กาพย์สุรางคนางค์ ๒๘

แผ่นดินร่ำไห้ : กาพย์สุรางคนางค์ ๒๘

๏    ...............................ครั้นเมื่อ มนุษย์

สาไถย ไม่หยุด...............ที่สุด อุตสาห์

ไม่น้อม ไม่นำ.................ศีลธรรม กรรมา

ทำตัว ชั่วช้า...................ทุจริต จิตจล

๏    ...............................เมื่อสอง ในสาม

คนยอม ค้อมตาม.............ความทราม ฉ้อฉล

ใครจะ โกงกิน.................แผ่นดิน ภินท์ดล(ภินท์=ทำลาย)

ขอเพียง แบ่งผล..............แก่ข้าฯ ก็พอ

๏    ................................เมื่อนัก การเมือง

เฝ้าแต่ หาเรื่อง................ทุจริต คิดฉ้อ

ประชา ยังเอา..................เข้ามา บ้าบอ

ปกครอง ตนต่อ................ก่อเหตุ เภทภัย

๏    ................................ตั้งคน มนชั่ว

พรรคพวก ของตัว.............ขึ้นมา ยิ่งใหญ่

ช่วยก่อ กรรมเข็ญ.............เป็นมือ เป็นไม้

หยาบช้า กล้าไกร.............อย่างไม่  กลัวเกรง

๏    ................................ข้าราช (ชะ)การ

ตำรวจ อันธพาล...................ทหาร ข่มเหง

ละเมิด กฎหมาย...............ชั่วร้าย เสียเอง

รีดไถ ไล่เบ่ง....................นักเลง ตัวยง

๏    .................................กระบวนการ ยุติธรรม

ขาดความ เที่ยงธรรม..........ระยำ ลุ่มหลง

ช่วยเหลือ คนผิด...............วิปริต จิตจง

ไม่ซื่อ ถือตรง....................เสริมส่ง สามานย์

๏    ..................................แผ่นดิน ร่ำไห้

เกิดอุ ทกภัย......................ไหลหลั่ง ล้างผลาญ

หน้าแล้ง แห้งผาก...............อดอยาก กันดาร

ลงโทษ ที่ฐาน....................ทรยศ ภุมดล(ภุมดล=พื้นแผ่นดิน)

๏     ..................................เงินทอง หายาก

ระกำ ลำบาก......................สารพัด ขัดสน

สันดาน สัตว์ร้าย..................แพร่หลาย ใจรน

ต่างเห็น แก่ตน....................ดิ้นฉล แย่งชิง

๏    ....................................โรคภัย ระบาด

แผ่นดิน พิฆาต.....................อุปาทว์ อาจยิ่ง

นรก โลกันตร์.......................บันดาล เป็นจริง

ร้อนเร่า เผาผิง......................มิสร่าง อย่างไฟ ฯ

๙ สิงหาคม ๒๕๕๖