ควบคุมใจ-ควบคุมโลก : กลอนเปล่า

ควบคุมใจ-ควบคุมโลก : กลอนเปล่า

๏    ตื่นจากนิทรา....ณ เพลารุ่งสาง

แสงสีน้ำเงินรางๆ ส่องผ่านหน้าต่างกระจ่างทั่วห้อง

เสียงวิหคขับขาน กังวานปานระฆังทอง

สติสัมปชัญญะฟุ้งฟ่อง ล่องลอยคล้อยคืนอัตตา

๏    อำลาโลกแห่งความฝัน....มาประจัญโลกแห่งความจริง

อันควรยำเกรงอย่างยิ่ง เพราะสรรพสิ่งล้วนปรวนแปรควบคุมไม่ได้

จำเป็นต้องปรับตัว ต้องตื่นตัวและหัวใจ

ความฝันทั้งหลายใดๆ ต่างต้องแก้ไขให้สอดคล้องพ้องความเป็นจริง

๏    เมื่อมองดูโลกทั้งใบ....ก็จะมองไม่เห็นใครสักคน

โลกยิ่งใหญ่เสียจน คนต้องเตือนกมลว่า..อย่าคำแหง

อันความรู้สึกนึกคิด ความปรารถนาของจิตที่กล้าแกร่ง

คราใดเมื่อได้สำแดง แฝงอยู่ชั่วครู่ค่อยเลือนลับหาย

๏    ก็โลกยิ่งใหญ่ใบนี้ หาใช่โลกที่เป็นของบุคคลใดบุคคลหนึ่ง

ทุกสิ่งที่เห็น ทุกอย่างที่เป็นจึง ยากจะพึงใจของใครแม้สักคน

กฎเกณฑ์ของโลกไม่เปลี่ยนผัน กฎเกณฑ์ของชีวันไม่แปลงปรน

ประสาโลกียวิสัยวุ่นวายสับสน ไม่สมเหตุสมผล อลหม่าน

๏    เพราะความต้องการที่แตกต่างของผู้คน โลกยิ่งวิกฤติวิกลจนเป็นธรรมดา

พื้นฐานสัญชาตญาณสัตว์ที่หยาบช้า ไม่คณนาต่อการประหัตประหาร

ความเห็นแก่ตัวเป็นที่ตั้ง ความดันทุรังเป็นสันดาน

โลกีย์ที่สุขศานติ์ จึงเป็นเพียงวิมานลมๆแล้งๆ

๏    เมื่อสิ่งที่เป็นผลลบ มากระทบกับชีวิต

ปรารมภ์วิกรมจริต ประคับประคองจิตใจให้หนักแน่น(วิกรม=ก้าวไปด้วยความกล้าหาญ)

แก้ไขได้ก็แก้ไข แก้ไม่ได้ก็อย่าไปคับแค้น

บนธรณินดินแดน

สิ่งที่แม้นมีก็เหมือนไม่มี สิ่งที่ไม่มีก็เหมือนมี

๏    เมื่อควบคุมโลกย์ไม่ได้ มาควบคุมใจตัวเองดีกว่า

ควบคุมความรู้สึกในอุรา ควบคุมอารมณ์ผสมผสาน

เมื่อสัมผัสสิ่งที่โลกย์เป็น แต่หาได้เป็นดั่งที่ต้องการ

ปล่อยวาง...ช่างมัน คิดอ่านการอื่นอย่าฝืนฤดี

๏    เมื่อควบคุมจิตใจของตนได้ โลกทั้งใบก็ไม่คณามือ

เมื่อไม่ยึดติดยึดถือ สรรพสิ่งหรือก็ไม่ระคายเข็ญ

เมื่อความกระสันสงบ ทั่วทั้งพิภพพลันบรรจบเย็น

เมื่อทำจิตใจภายในให้เพ็ญ(เพ็ญ=เต็ม)

ความเป็นอยู่ของชีวี ย่อมสุขีนิรันดร ฯ

๑๘ สิงหาคม ๒๕๕๖