ชะตาชีวิต : กลอน กลบทสะบัดสะบิ้ง

ชะตาชีวิต : กลอน กลบทสะบัดสะบิ้ง

๏    ทุกสิ่งใน โลกีย์ ที่ปรากฏ.............ใช่ทั้งหมด สดสวย ด้วยสุขด้วยศรี

ข้องสารพัด ขัดสน หมองหม่นมี.........คือวิถี ชีวิต วิจิตรวิจารณ์

๏    แม้เกิดมา หน้าตา มิพาให้............ใครต่อใคร หมายรัก สมัครสมาน

ยังโชคดี ที่มิทำ ให้รำคาญ................ไร้รูปร่าง สังขาร พิการพิกล

๏    ไม่ปรากฏ ยศถา บรรดาศักดิ์..........ไม่มีหลัก มีฐาน สะท้านสถล

แค่พอเลี้ยง ตัวรอด ตลอดจน.............แต่ต้องทน งานถี่ ทุกวี่ทุกวัน

๏    แม้ไร้ชาติ ขาดสกุล จรูญเลิศ.........ถือกำเนิด จำนน ชนชัฏชนชั้น(ชัฏ=ป่ารก)

เกียรติยศ ศักดิ์ศรี ไม่มีกัน.................ต้องแข่งขัน อยู่รอด ตลอดตะลุย

๏    สมองมี สิก็ดัน ปัญญาด้อย............ความรู้น้อย คอยนิด สุดคิดสุดคุ้ย

ไม่บังอาจ ยกปัญญา มาอวดคุย..........เขาจะถุย น้ำลายรด ระทดระทม

๏    ขืนคับอก คับใจ ไปก็เปล่า.............เป็นกรรมเก่า เราก่อ เพาะสู่เพาะสม

สร้างชะตา ชีวิต ลิขิตชม....................อย่าตรอมตรม ห่มไห้ พิไรพิราม(พิราม=การหยุดพัก)

๏    จงพอใจ ในสิ่ง ที่จริงเป็น...............เพียรบำเพ็ญ บุญทาน บ่ยั่นบ่หยาม

ตั้งใจสู้ อุตส่าห์ พยายาม....................ถือหลักความ สันโดษ วิโรจน์วิไล

๏    หยุดก่อกรรม ทำเข็ญ เป็นบัญญัติ.....คุณความดี ปฏิบัติ สวัสดิ์ไสว

รับผลกรรม เก่าปลด เมื่อหมดไป..........สุขเสวย กรรมใหม่ สบายเสบย ฯ

๘ สิงหาคม ๒๕๕๖