ลมปาก : กลอนดอกสร้อย

ลมปาก : กลอนดอกสร้อย

๏    ลมเอ๋ย ลมปาก.........................พัดจาก ปากคน กมลไข

มุ่งลวง หมายจง หลงเชื่อใจ.............มารยา สาไถย ให้ร้ายมี

๏    ปั้นน้ำ เป็นตัว เปี่ยมหัวคิด............ทุจริต มิจฉา มายาวิถี

โป้ปด มดเท็จ เพ็จพจี.....................ใส่ร้าย ป้ายสี ฤดีไกร

๏    เบียดเบียน ผู้คน ถกลกฤตย์.........หารู้ สึกผิด เช่นนิสสัย(ถกล=ตั้ง,กฤตย=ทำ)

ใครจัก ทุกข์ร้อน มิคลอนใจ..............สาบไร้ ศีลธรรม นำสัญญา(สัญญา=ความจำ)

๏    เป็นเสือ-สิงห์-สาง ร่างมนุษย์........ไม่สิ้น ไม่สุด หยุดบาปหา

พัดวน เวียนอยู่ คู่โลกา.....................ไม่มี ทีท่า สงบลง

๏    ลมเอ๋ย ลมปาก...........................โลมใจ ไล้อยาก ลากลุ่มหลง

ครรลอง คลองธรรม ไม่ดำรง..............เศิกส่ง ปลงสิ้น ชีวินทรีย์(เศิก=ศึก)

๏    ไม่รู้ สึกตน ว่าโดนหลอก...............กระหยิ่ม ยิ้มหยอก  กลอกสุขี

หวังสิ่ง ได้สม รมย์ฤดี........................ยอมพลี ปรีดา สละตน

๏    ลมเอ๋ย ลมปาก............................กระชาก ลากจิต วิปริตหน

สะท้าน สะเทือน เลือนกมล.................ปานพา ยุผล ทนทรมาน

๏     เป็นเดือด เป็นร้อน ย้อนโทสะ.........จิตใจ หมายจะ ปะทะหาญ

ต่อปาก ต่อคำ ก่อกรรมพาล.................กำซ่าน มารสิง มิกริ่งใจ

๏    ลมเอ๋ย ลมปาก.............................พัดจาก ปากคน กมลไข

รู้เท่า ทันเห็น มิเป็นไร.........................บ่เอา ใส่ใจ ไร้สัจจา

๏    ทำใจ ให้เย็น เช่นกระสินธุ์................ทำจินต์ แข็งอยู่ อย่างภูผา

ใครจะ ว่ากล่าว ไม่เอามา......................ถือสา ; ประเสริฐ เป็นเลิศเอย ฯ

๒๔ สิงหาคม ๒๕๕๖