ความดี แปลกพิกล ? : กลอนเจ็ด
๏ ราชพฤกษ์ ต้นนี้ แปลกพิกล........ออกดอก พิมล
ปรนพรรษา
ทั้งที่ ปกติ
ต้องมีนาฯ.....................เป็นหน้า ออกดอก สำรอกใบ
๏ แต่กลับ แตกใบ ขจายขจี...........แซมสี
เหลืองสด ดอกโดดใส
มองจาก
หน้าต่าง กระจ่างใจ...........ไฉไล ในอรุณ อุ่นฤดี
๏ เหมือนลอง มองโลก แสนวกวน...ผู้คน ฉลคิด
ไม่ผิดผี
ละเลย ศีลธรรม
คุณความดี.............สำราญ วิถี โลกียธรรม
๏ จนเป็น ปกติ โลกวิสัย................มือใคร
ยื่นยาว แย่งสาวสำ(สำ=ไร้ระเบียบ)
ไม่คิด
คำนึง ถึงศีลธรรม..................ตะกละ ตละตาม อำเภอใจ(ตละ=เช่น)
๏ แต่มี บางคน กุศลคิด.................พิจิตร
พิจารณ์ พิศาลศรัย
ถือศีล
ทินธรรม คำรนไท.................ธรรมา ธิปไตย เหนือใจตน
๏ ไม่เบียด เบียนใคร ให้ลำบาก.......ไม่อยาก
ก่อกรรม ช่ำฉ้อฉล
ไม่ทิ้ง
มโนธรรม ความเป็นคน...........ไม่ทน มนชั่ว มัวเมาทราม
๏ เมตตา ปราณี ปรียานท...............โป้ปด
มดเท็จ ถ้อยเข็ดขาม(นท =ผู้บันลือ)
กุศล รักษา
พยายาม.......................ละบาป หยาบกาม ทรามราคี
๏ พานแปลก แผกชาติ ประหลาดชน.....ชีวี พิกล
พ้นโลกย์นี้
คลองธรรม์
ครรลอง ของคนดี............โดดเด่น เป็นศรี ปรีชาเอย ฯ
๑๗ สิงหาคม
๒๕๕๖
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น