พึงพิศ พึงทำ : กลอนเปล่า

พึงพิศ พึงทำ : กลอนเปล่า

๏ อันที่จริง

การละเลยไม่คำนึงถึง

อายุขัยของเรา(อายุขัย=เขตอายุสูงสุด)

ก็นับเป็นการดี

๏ เพราะเราจะได้ทุ่มเทเวลา

ให้กับเรื่องที่สนใจ

ให้กับสิ่งที่อยากทำ

ไปจนกว่าจะประสบความสำเร็จ

๏ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง

เมื่อสิ่งที่อยากทำให้สำเร็จ

มีมากมายหลายอย่าง

ทั้งที่ทำไปแล้ว

และที่ยังไม่ได้

แม้แต่เริ่มต้นลงมือทำ

๏ แต่กระนั้นก็ตาม

การคำถึงถึงอายุขัยที่เหลืออยู่

โดยเฉพาะ

กับผู้ล่วงเข้าสู่ความเป็นผู้สูงวัย

กลับเป็นสิ่งที่พึงควร

และพึงทำเป็นอย่างยิ่ง

๏ เพราะจะได้หยุดทบทวน

อย่างละเอียดถี่ถ้วน

ถึงชีวิตจริงที่เป็นมา

และชีวาที่จะเป็นไป

๏ เพื่อว่าจะได้ตัดสินใจ

ยุติการกระทำสิ่งหนึ่งสิ่งใด

ไม่ว่าจะทำไปมากน้อยเพียงใด

ไม่ว่าใกล้ความสำเร็จเพียงใด

ไมว่าจะเคยมีความสำคัญเพียงใด

มาก่อนก็ตามที

๏ เพราะเราไม่มีเวลาเหลือมากพอ

เพื่อที่จะทำต่อให้สำเร็จ

เพื่อชื่นชมความสำเร็จ

๏ หรือในเมื่อทบทวนแล้วว่า

สิ่งนั้น ไม่มีประโยชน์มากพอ

ไม่มีความสำคัญเพียงพอ

ต่อบั้นปลายชีวิตของเราอีกต่อไป

๏ สำหรับอายุขัย

ที่ได้เหลืออยู่เพียงน้อยนิด

ยังมีสิ่งอื่น ซึ่งยังไม่เคยพินิจ

ไม่เคยสนจิตสนใจใฝ่กระทำ

ด้วยไม่เคยเห็นเป็นสิ่งสำคัญ

เพราะมัวแต่พิจารณา

นำชีวาไปสู่อนาคตที่ไม่มีวันหมดสิ้น

๏ แต่บัดนี้ ณ เวลาที่อายุขัย

เหลืออยู่อีกไม่มาก

ไม่มีสิ่งใด สำคัญนอกเหนือไปจาก

การได้ทุ่มเท ทำสิ่งดีๆ

ให้กับคนที่รักเรา

เพื่อคนที่ดูแลเรา

มอบแด่คนที่ช่วยเหลือเรา

๏ ไม่มีสิ่งใดที่ทำแล้ว

จะนำพาจิตใจ ให้สงบสุขสันติ์

ผ่อนคลาย ตื้นตัน เท่า

กับการได้กตัญญู กตเวที
ต่อแผ่นดินที่เราถือกำเนิด

ตอบแทนโลกที่เราได้อาศัยมาตลอดชีวิต

๏ ด้วยจิตใจที่ไม่ทะยานอยาก

หยุดการกระทำที่คอยคิดเอาแต่ได้

เลิกคำนึงถึงแต่ประโยชน์พวกพ้อง

และที่สำคัญที่สุด

ไม่เห็นแก่ตัว

๏ ด้วยหัวใจที่ใสสะอาด

ปราศจากมลทิน ราคินใดๆ

ไร้ความกระหาย

ไร้ความรู้สึกขาดแคลน

๏ เป็นหัวใจที่เต็มเปี่ยม สมบูรณ์

เป็นดวงจิตที่อบอุ่น

ละมุนละไม ไม่แบ่งแยก

ไม่เสียเวลาไปขัดแย้งกับใครๆในโลก

ที่เราจะต้องวิโยคจากไป

ณ วันหนึ่งข้างหน้า

ในเวลาอีกไม่นาน ฯ

๒๗ สิงหาคม ๒๕๕๖