ประเสริฐ สมเกิดเป็น : กลอนเจ็ด
๏ พายุ ฤดูร้อน ตอนบ่ายวาน เคลื่อนผ่าน
ไพรสณฑ์ ฝนพร่างสาย
พฤกษา พากัน
หรรษากาย ใบหล่น
กล่นกระจาย ปรายประดิน
๏ พื้นชุ่ม นุ่มนวล ชวนสัมผัส รอยพัด ลัดพา
กระแสสินธุ์
เกิดร่อง
กองชั้น กันโศภิน ประคิ่น
วินชา วนาลี(ประคิ่นวินชา=บรรจง)
๏ หน้าแล้ง แห้งน้ำ ลำธารขอด กรวดทอด
เกลื่อนธาร ลานหลากสี
น้ำลด หินผุด
ดุษณี ไม่มี ชีวิต
มิดชีวา
๏ แมกมวล ดอกไม้ สยายผลิ ดำริ พิไล
ไพรพงหรา
ร้อนแล้ง
แห้งพร่ำ ไม่นำพา ฝน-หนาว
ทุกหน้า ท้าฤดู
๏ ไม่ยอม วิโยค โลกประดับ(หมายถึงดอกไม้) ไม่คับ
ข้องสิทธิ์ คิดอดสู
ไม่หยุด
ย่อหย่อน ชรเชิดชู ไม่อยู่
ให้ขาด ปราศค่าคุณ(ชร=ลวดลาย)
๏ เป็นคน ปรนเปรอ เห่อหาสุข คิดขลุก แค่ตน
มนสาไถย
โลกจะ ยากจน
มิสนใจ เกิดใย ไร้ค่า
ชาติกาลี
๏ จงควร รู้คิด พิจารณา เกิดมา
อย่าหัด สิ่งบัดสี
มุ่งมั่น
สรรทำ สร้างความดี อย่ามี ใจท้อ
ต่อลำเค็ญ
๏ ดูอย่าง ดอกไม้ ได้แง่คิด ชีวิต จิตใจ
ใสสุกเห็น
อุตส่าห์
ประเสริฐ สมเกิดเป็น เฉกเช่น บุปผา
โสภาเทอญ ฯ
๙ พฤษภาคม
๒๕๕๖
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น