ที่พึ่งทางใจ : กลอนคติสอนใจ

ที่พึ่งทางใจ : กลอนคติสอนใจ

๏    ปลายฝน ต้นหนาว เช้าวันใหม่............................อากาศ แจ่มใส เหมือนในฝัน

แลดู พฤกษา พนาวัลย์.....................................สีสัน สวยสด แสนงดงาม

๏    ที่พึ่ง ทางใจ ที่ให้โชค.......................................ลดเศร้า ร้าวโศก ในโลกหลาม

(แต่)ที่พึ่ง ส่วนใหญ่ ไม่ได้ความ.........................(เพราะ)ไม่ข้าม พ้น(ความ)หลง ลุ่มงมงาย

 

๏    มิหนำซ้ำ ต่ำทราม ตามความคิด..........................ทุจริต มิจฉา โลภระหาย

ความลำพอง ของคน ล้นอุบาย...........................ค้าขาย ความเขลา เบาปัญญา

๏    กอบโกย กับความ โง่ของคน..............................บาปก่อ ฉ้อฉล บนศาสนา

มุ่งลาภ ยศสรร เสริญสักการ์...............................มิจฉา อาชีวะ หลอกหากิน

๏    ตนแล เป็นที่ พึ่งของตน.....................................แต่ต้อง เป็นตน (ที่)ฝึกฝน ; สิ้น-

กิเลส ตัณหา และราคิน......................................เพียรภินท์ พินาศ ปราศจากใจ

๏    หมั่นตรึก ฝึกใจ ตนให้ดี......................................ตามธรรม (มะ)วิถี อดิศัย

ศึกษา พุทธธรรม (มะ)วินัย..................................พระไตร ปิฎก ยกเป็นครู

 

๏    สิได้ เข้าใจ ในสัจจะ...........................................(ที่)ตำรา สมัยใหม่ ไร้ล่วงรู้

เพราะมัว มุ่งทำ ตามใจ"กู"..................................หวงแหน "ของกู" อยู่ร่ำไป

๏    ดิ้นรน ค้นหา ล่าความสุข.....................................ร้อนรน จนทุกข์ ลุกลามไหล

แสวงหา ที่ซึ่ง พึ่งพิงใจ.......................................ตามที่ นิสัย พาไปเอยฯ

๒๐ ตุลาคม ๒๕๖๕

พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๕ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๑๗ ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต

คาถาธรรมบท อัตตวรรคที่ ๑๒

[๒๒]                  .........ได้ยินว่าตนแลฝึกได้ยาก ตนแลเป็นที่พึ่งของ
                          ตน บุคคลอื่นไรเล่าพึงเป็นที่พึ่งได้ เพราะว่าบุคคลมีตนฝึกฝน
                          ดีแล้ว ย่อมได้ที่พึ่งอันได้โดยยาก...ฯลฯ