กินน้อย-ใช้น้อย : กลอนแปด

กินน้อย-ใช้น้อย : กลอนแปด

๏    วาสนา (เมล็ด) หญ้าน้อย ลอยมาตก............ไกลผืนดิน ถิ่นดก วิโยคศรัย(ศรัย=อาศัย)

รอยแยกบน ถนนจอง ต้องจำใจ.......................ผลิยอดใบ ไตรเอิบ ค่อยเติบโต

๏    ทุกคืนวัน กันดาร อาหาร-น้ำ........................โดนเหยียบย่ำ ซ้ำซาก แสนอักโข

ความอดทน คือพลัง คลังเดโช.........................ไม่เลโล โอ้เอ้ เกเรรน

๏    มีน้ำน้อย ใช้น้อย ค่อยเติบใหญ่.....................มิต้องไป แข่งขัน กระสันสน

มีต้นน้อย ใบน้อย ร่อยกังวล..............................ออกดอกผล ดลให้ ได้เห็นงาม

๏    ชีวิตคน ลางคน เริ่มต้นจาก...........................ครอบครัวหลาก ยากจน ดิ้นรนหลาม

แต่ไม่หยุด อุตส่าห์ พยายาม.............................อยู่ด้วยความ อดทน แม้จนใจ

๏    เมื่อมีน้อย ใช้น้อย คอยประหยัด.....................มิอึดอัด ขัดเคือง คิดเรื่องใหญ่

 เมื่อใช้น้อย มีน้อย ด้อยอันใด............................เป็นสุขง่าย ไม่ยาก ลำบากเยือน

๏    กิน-ใช้น้อย พลอยช่วย ด้วยโลกา...................ประหยัดรับ ทรัพยา หายากเหมือน

อนาคต สดใส ไม่ลางเลือน...............................ดูวันเคลื่อน เดือนคล้อย พร้อยเพริศเพียง

๏    มีมากมาย ใช้น้อย คอยตระหนัก.....................อนุรักษ์ โลกรุ่ม อย่าสุ่มเสี่ยง

ทำลายสิ่ง แวดล้อม พร้อมลำเลียง......................เห็นแต่เพียง ตนได้ ในปัจจุบัน

๏    โลกใกล้กาล บรรลัย รู้ไว้เถิด.........................หยุดก่อเกิด ตัณหา อย่ากระสัน

มีโลกดื่น อื่นใด ให้อยู่กัน ?................................เพียงโลกเรา เท่านั้น พึงพรั่นเอย ฯ

๑๘ กันยายน ๒๕๕๗