ความรักของคนระคนความเลว
: กลอนคติเตือนใจ(รัก)
๏ เมฆสูง เทียมฟ้า ท้าดงดอย............เมฆฝอย
ลอยต่ำ รินร่ำฝน
เมฆคลุม ขอบฟ้า
นภดล....................มืดมน อนธการ สายัณห์เย็น
๏ ลมพัด รำเพย ละเลยผ่อน...............ฝนฉาด
กระฉ่อน ปลิวว่อนเห็น
สักครู่ สู่กราย
เสียงหายเร้น.................สรรพเป็น เช่นสงบ ประสบงัน
๏ (ความ)รักของ หลายคน คล้ายฝนสาด......มาไว
ไปปราด ประหลาดปั้น
รักแท้ แค่ครา
(เพิ่ง)พบหน้าครัน...........(พอ)ได้กัน กลับไร้ อาลัยลา
๏ รักง่าย หน่ายเร็ว ใจเหลวแหลก........มิแปลก
มากมาย ในโลกหล้า
หลายรัก หลากใจ
ไร้สัจจา..................พบเห็น เป็นธรรมดา ทั่วสากล
๏ หากสิ้น ศีลธรรม
มากำกับ...............รักสรรพ อัประมาณ ปานฉ้อฉล
สัญชาต (ตะ)ญาณ สันดานคน..............วกวน ฉลเฉท เจตนา
สัญชาต (ตะ)ญาณ สันดานคน..............วกวน ฉลเฉท เจตนา
๏ มิควร หลงใหล ในความรัก...............มิพัก
ปักใจ ใคร่ศึกษา
ธรรมชาติ สัตว์จิต
พิทยา......................สร้างสรรค์ ปัญญา (ก่อน)จะรักใคร
๏ ความรัก มากมาย
ยามวัยรุ่น..............อันตราย วายวุ่น หุนหันให้
ความรัก หลากดู
ในผู้ใหญ่....................มารยา สาไถย ทำร้ายทัณฑ์
๏ ความเห็น แก่ตัว
เต็มหัวจิต................ฉาบทา ยาพิษ ประดิษฐ์ผัน
ความเลว-ความรัก
มักปนปัน..................ประมาท
พลาดพลัน บรรลัยเอย ฯ
๒๐ มิถุนายน ๒๕๕๗
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น