สงบจิตสนิทใจ : กลอนเจ็ด

สงบจิตสนิทใจ : กลอนเจ็ด

๏    อากาศ อบอ้าว แต่เช้าตรู่................มองดู นภดล มัวหม่นหมอง

เมฆครึ้ม ซึมเซา เข้าครอบครอง...........สูรย์เซื่อง เรืองรอง ส่องรำไร

๏    กระเล็น ตื่นเช้า เร่าหากิน................กายิน ปีนเกาะ เลาะกิ่งไม้

สอดส่าย สายตา ระวังระไว..................มิใย ยังร้อง เพรียกพ้องพาน

๏    ลมรำ เพยพัด สะบัดพลิ้ว................ใบไม้ ไหวปลิว ละลิ่วพล่าน

ประดุจ ดั่งมี ฤดีมาน...........................ต้องการ โบยบิน ถิ่นฟ้าไกล

๏    หลังลด ตัณหา ละกิเลส..................ปฏิเวธ วิถี นิรัติศัย(นิรัติศัย=ประเสริฐยิ่ง)

ประสบ สงบจิต สนิทใจ......................."อยาก"คลาย ไม่คิด อภิชฌา(อภิชฌา=ความโลภ)

๏    รูป-รส-กลิ่น-เสียงฯลฯ เพียงสัมผัส....มิอาจ มัดใจ ให้ปรารถนา

กุศล ธรรมส่อง ท่องสัจจา....................สัมมา ทิฏฐิ ปฏิภาณ

๏    ไม่ร้อน รุ่มจิต คิดอยากได้................อยากใคร่ ในความ ตะกลามขาน

ไม่สร้าง เสียงร้อง สิต้องการ.................ทะยาน อยากเป็น เกินเกณฑ์ตน

๏    ไม่เบียด เบียนใคร ให้ลำบาก............ไม่อยาก แย่งยุ สร้างอกุศล

ไม่ก่อ กรรมบาป แม้อับจน....................ไม่ฉล ฉ้อจิต นิตยา

๏    วิกรม ร่มเย็น เป็นลำยอง..................พิสุทธิ์ ผุดผ่อง ส่องใบหน้า

โดดเด่น เห็นได้ ไร้มารยา.....................ปรีดา ปรารมภ์ สุขสมเอย ฯ

๑๐ มิถุนายน ๒๕๕๗