เห็นใครบางคน : กลอนคติรัก(กลอนเจ็ด)

เห็นใครบางคน : กลอนคติรัก(กลอนเจ็ด)

๏    เห็นใคร บางคน พิมลพักตร์                งามนัก มากคน ล้นรักหมาง

เอาอก เอาใจ ไม่วายวาง                           คล้ายช่าง สุขแสน แม้นเทพา

๏    เห็นใคร บางคน ฉลเฉิดฉาย                กับรัก หลากหลาย กรายมาหา

สูญเสีย เวล่ำ พร่ำเวลา                              เพราะเรื่อง ไร้ค่า มายาคลอ

๏    เห็นใคร บางคน มนหมกมุ่น                คิดครุ่น แค่ " รัก " ขวักไขว่ขอ

เก่าไป ใหม่มา เหมือนบ้าบอ                       ไม่พอ ไม่เพียง คนเคียงคลาย

๏    เห็นใคร บางคน ต้องสนสับ                 ติดกับ ความรัก ไม่หักหาย

ชีวิต อับจน วนวุ่นวาย                                ทุกข์หลาก มากมาย กรายกมล

๏    เห็นใคร บางคน จนสุดท้าย                 แพ้พ่าย เพราะ " รัก " ไร้มรรคผล

ไม่ทำ สิ่งไร ให้เยี่ยมยล                             เป็นคน ไร้ค่า น่าชิงชัง

๏    เห็นใคร บางคน ยลเป็นครู                  ขออยู่ อย่างไม่ หมายใจหวัง

แม้นไร้ ใครดี ที่จีรัง                                  ไม่สัง สรรค์รัก มักจำนง

๏    เห็นใคร บางคน จนรู้คิด                     ชีวิต จิตใจ อย่าใหลหลง

รักเดียว ใจเดียว เหนียวมั่นคง                       ซื่อตรง สุจริต คิดดีงาม

๏    ชีวิต พิสมัย มิไร้ค่า                            โสภา เผชิญ จำเริญหลาม

ศีลธรรม สัมมา พยายาม                            คือความ ล้ำเลิศ ชูเชิดชัย ฯ

๑๕ ธันวาคม ๒๕๕๕