คุณภาพการศึกษา : กลอนคติเตือนใจ

คุณภาพการศึกษา : กลอนคติเตือนใจ

๏    พ่อจูง ลูกน้อย กลอยใจ......................ก้าวไป ในสถาน ศึกษา

วันแรก แหวกวิถี สู่วิชา..........................สายตา เด็กรู้ ดูกังวล

๏    เติบใหญ่ ในหมู่ ผู้ที่รัก........................ตระหนัก แต่เล่น เป็นเบื้องต้น

วันนี้ สิต้อง ประคองตน.........................ประจญ สังคม ใหม่มี

๏    คุณครู ดุร้าย หรือเปล่า?......................จะเข้า กับเพื่อนใหม่ ได้ไหมนี่?

การเรียน หนังสือ หรือจะดี.....................กว่าที่ การเล่น เป็นระวิง?

๏    หลักสูตร ทางการ ศึกษา.....................เสริมสร้าง ปัญญา พัฒนายิ่ง?

หรือยัง ไม่พ้น คนติติง?........................สอนสิ่ง มายา ค่านิยม?

๏    ปลูกฝัง สร้างสรรค์ จรรยา?..................ให้กล้า ประพฤติ (ถูกต้อง)เหมาะสม?

ไม่ใช่ ใคร่กด ขี่ข่ม?..............................จนเด็ก โง่จม งมงาย?

๏    พัฒนา คุณภาพ ชีวิต?.........................พัฒนา ความคิด พิสิฐสยาย?(พิสิฐ=ประเสริฐ)

พัฒนา เสริมสร้าง ร่างกาย?....................พัฒนา จิตใจ มลายมล?(มล=ความมัวหมอง,ความสกปรก)

๏    โรงเรียน เปลี่ยนผัน ชีวันเด็ก.................อเนก อนันต์ บันดาลผล

พื้นฐาน การสร้าง สรรค์คน......................ให้เกิด ผลิตผล กลไก

๏    คุณภาพ โรงเรียน เธียรวิถี.....................ต้องมี ศีลธรรม นำวิสัย

อย่าปล่อย คล้อยตาม อำเภอใจ................ของใคร ผู้ใคร่แค่ เห็นแก่เงินฯ

๔ พฤษภาคม ๒๕๖๑