ทำชีวีให้บริบูรณ์ 😊 : กลอนเปล่า

 ทำชีวีให้บริบูรณ์ 😊 : กลอนเปล่า

๏    ชีวิต ประกอบด้วยจิตกับกาย

ชีวีจะบริบูรณ์ได้...เมื่อมีกาย-ใจ ที่เป็นสุข

หาก "การมีชีวีที่บริบูรณ์" คือเป้าหมาย

คงรู้ได้ว่า ธรรมชาติมิได้ให้เรามา

ต้องอุตส่าห์ขวนขวาย...จึงจะได้-เป็น

๏    สุขภาพกายที่ดี

เริ่มต้นจาก...การมีสิ่งจำเป็นพื้นฐาน

ที่พักอาศัย ไม่อดอยากอาหาร

น้ำดื่มสะอาด อากาศหายใจที่บริสุทธิ์

เครื่องนุ่งห่มที่ทำให้ร่างกายสบาย

ความปลอดภัยในชีวี

สุขภาพที่ดี แข็งแรง ไม่มีความเจ็บไข้เบียดเบียนฯลฯ

๏    ในสังคมปัจจุบันของคนเรา

สิ่งพื้นฐานเหล่านี้ ส่วนใหญ่ต้องมีเงินมาแลกเปลี่ยน

คนเราจึงต้องมีทักษะ-ความรู้-ความอุตส่าหะพากเพียร

อดทนทำงาน สร้างสรรค์ผลผลิต

ระเบียบวินัย คุณธรรมฯลฯ

ล้วนจำเป็นต่อประสิทธิ์ผลดาลดลเงินตรา

๏    รู้จักหา รู้จักเก็บออม

จึงบังเกิดความพร้อมที่จะใช้จ่าย

สิ่งของเครื่องใช้ที่จำเป็น อุปกรณ์อำนวยความสะดวก

เป็นส่วนช่วยเสริมเติมให้ใครๆได้มีชีวีที่บริบูรณ์

๏    ความรู้และความฉลาดในการดำรงชีวี

ไม่มีสอนในสถาบันการศึกษา

อาศัยได้รับถ่ายทอดจากบิดรมารดา

ญาติผู้ใหญ่-มิตรสหาย

และประสบการณ์ส่วนตน

เป็นกลไกสำคัญในชีวันครรลอง

๏    การรู้จักคิด พินิจพิเคราะห์ เสาะแสวงหาข้อมูล

จะหนุนนำให้ได้มีความเข้าใจ ในสิ่งที่ถูกต้อง

การเป็นคนที่ไม่เชื่ออะไรหรือใครง่ายๆ

การพยายามทำความเข้าใจ และใคร่พิสูจน์

ช่วยให้มนุษย์ล่วงรู้ความจริง

เป็นสิ่งหนึ่งในความบริบูรณ์ของชีวิต

   

๏    ความมีสุขภาพจิตที่ดี

ต้องตั้งอยู่บนสุขภาพกายที่ดี

การรู้จักบริหาร จัดการชีวิต

ให้อุดมสมบูรณ์ด้านกายภาพ

คือพื้นฐานสำหรับความสุขทางใจ

๏    แต่ความสุขทางใจ

ยังแสดงออกมาในด้าน ที่เกี่ยวกับความรู้สึกและอารมณ์

นอกเหนือจากสัญชาตญาณที่เชื่อมโยงจิตใจของคนเรา

การได้ในสิ่งที่ตั้งเป้าประสงค์

จำนงความปรารถนา

การประสบความสำเร็จ-สมหวัง

ต่างช่วยให้มีพลังและความสุขใจ

๏    สุขภาพจิต

จึงค่อนข้างเกี่ยวข้องกับความคิดและค่านิยม

หากรู้จักบริหารความคิด

สามารถจัดการ-ควบคุมอารมณ์

ก็ค่อนข้างจะเป็นสุขใจได้
อย่างไม่ยากเย็น

๏    ของไร้สาระ เรื่องไร้สาระ

ถ้าไม่รู้จักคิดหรือยึดติด

ก็กลับจะคิดว่าเป็นสิ่งที่ต้องมีและจำเป็น

ยอมดิ้นรนจนลำบากยากเข็ญ

พบเห็นได้ ในคนไม่รู้จักคิด ไม่ยับยั้งช่างใจ

๏    เกียรติยศ ชื่อเสียง ชีวิตที่หรูหรา ความมั่งคั่ง ความงดงาม ความรัก ฯลฯ

คือแนวคิดที่เปรียบเสมือน "กับดักของชีวี"

อันสังคมจูงใจให้ยึดติดว่ามีความสำคัญ

มั่นหมาย ขาดเสียซึ่งสิ่งเหล่านั้นไม่ได้

สร้างเงื่อนไข เพิ่มข้อจำกัดให้ชีวี

ดั่งโซ่ตรวนล่ามรัดคนงมงาย ให้กลายเป็นทาส

จนขาดความสุขทั้งกายและใจ

๏    ความมีอิสระ เสรี

มิตกเป็นทาสทางกายและความคิด

เป็นส่วนหนึ่งซึ่งทำให้มีชีวิต

ที่บริบูรณ์ทั้งใจและกาย

การหยุดดิ้นรนขวนขวาย

ละความกระหายในวัตถุ สิ่งของ

เลิกยึดถือค่านิยมลวงปัญญา

จะเพิ่มคุณค่าให้แก่บุคคล

ผู้หลุดพ้นบ่วงมายา

ได้มีชีวาที่บริบูรณ์ฯ

๙ ธันวาคม ๒๕๖๐