ชั่ว-ดี วิถีทาง : กลอนเปล่า

ชั่ว-ดี วิถีทาง : กลอนเปล่า

๏    คนที่คบคนชั่วได้ หาใช่คนดี

คนมีปัญญา ก็มีปัญหาที่แก้ไม่ไหว

สมบัติที่อยู่คู่อัตตาเป็นนิจ คือจิตใจ

หากพึ่งตัวเองไม่ได้ ก็อย่าหมายพึ่งใครอื่นเลย

๏    คนส่วนใหญ่ยังเข้าใจผิด

คิดว่าการเป็นคนดี สิต้องคบหา

ทั้งคนดี-คนชั่ว-คนมีศีลธรรม-คนต่ำช้าฯลฯ

แต่พุทธองค์ทรงลั่นวาจา 

ว่า "จงบูชาคนที่ควรบูชา และอย่าคบคนพาล"

๏    ผู้มีปัญญา ก็หาไร้ซึ่งเวรกรรม

บาปสนองให้จองจำ ผจญกับอุปสรรคขวากหนาม

กระทบกับความทุกข์โศกวิโยคไห้

จนไร้ปัญญาจะฝ่าฟัน

ผู้ฉลาดจึงไม่พึงก่อเวรกรรม์

เบียดเบียนใครทั้งนั้น ทุกวันคืน

๏    ทำชั่วย่อมได้ชั่ว ทำตัวดีย่อมได้ดี

คนที่กลัวและละอายในบาป

ย่อมกำราบเหตุแห่งทุกข์เข็ญ

คนที่รักและภักดีต่อกุศล

ย่อมอดทนรักษาศีลธรรมบำเพ็ญ

แยกแยะคนชั่วออกจากคนดีจึงมิยากเย็น

สังเกตเห็นได้ ในพฤติกรรมนำพา

๏    คนมักเมามาย ในลาภยศสรรเสริญ

เพลิดเพลินกับปฏิสัมพันธ์ ระหว่างบรรดาญาติมิตรสหาย

คิดว่าเป็นสมบัติส่วนตน จนแม้กระทั่งร่างกาย

หากแต่เมื่อลมปราณลาญสลาย

จิตวิญญาณออกจากร่างไป

จะเข้าใจว่า อะไรที่เป็นสมบัติส่วนตัวที่แท้จริง?

๏    เด็กทารกเกิดมา ก็ต้องพึ่งพาพ่อแม่

แต่ด้วยพัฒนาการ แห่งทักษะ-ความสามารถ-ความรู้ฯลฯสู่สรรพสิ่ง

ทุกเวลา-สถานที่ ไม่อาจมีพ่อแม่ให้พึ่งพิง

ศัตรู-อุปสรรค-ปัญหาสารพัดมีไม่ขาด จึงมิอาจหยุดนิ่ง

ต้องไม่ทอดทิ้ง หนทางที่จะพึ่งพาตนเอง

๏    วิถีทางที่ดี ย่อมมีแสงสว่าง

แตกต่างจากวิถีชั่ว ที่มืดมัวอยู่ทุกหัวระแหง

มองดูด้วยจิตใจ ไม่ใช่แค่ใช้สายตาจึงจะแสดง

ความมีวาสนาของคน จึงดลใจให้เห็นแจ้ง

มิใช่การกลั่นแกล้ง จากทวยเทพเทวาฯ

๒๔ เมษายน ๒๕๕๙