หลอกตัวเอง : กลอนคติสอนใจ

หลอกตัวเอง : กลอนคติสอนใจ

๏    ไดอารี่ เล่มนี้ มีหลายหน้า...................(ที่)ไร้ร่องรอย ขีดฆ่า ปากกาเขียน

คงปล่อยไว้ ว่างเปล่า เรื่องราวเตียน...........แม้คราวเปลี่ยน เล่มใหม่ คล้าย(ความ)คิดแคลน

๏    ที่ปล่อยว่าง บางวัน ใช่คร้านลิขิต...........แต่(เพราะ)ชีวิต วันนั้น อัดอั้นแสน

ไม่อยากจด อยากจำ ทำลืมแทน................เสมือนแม้น ไม่มี วันนี้เลย

๏    ไม่อยากแต่ง เรื่องใหม่ ไว้ลวงหลอก.......ไม่อยากบอก เรื่องจริง สิ่งเปิดเผย

ไม่ต้องการ พานพบ ประสบเลย..................ไม่อยากเอ่ย ถึงมัน แม้ครันเทียว

๏    สิ่งที่เกิด ขึ้นแล้ เกินแก้ไข.....................ดีแต่ปล่อย มันไป ไม่แลเหลียว

มิใช่ว่า โทษมี เสียทีเดียว.........................แค่เศษเสี้ยว เคี่ยวเข็ญ (อาจ)เป็นบทเรียน

๏    (ว่า)สิ่งที่ดี ที่สุด คือสุจริต......................อย่าทำผิด มิจฉา มนาเสถียร

ถึงลำบาก ยากพ้อง ต้องพากเพียร...............อย่าริเลียน ทุจริต ผิดศีลธรรม

๏    มิใช่ทราม โฉดช้า (จง)อภัยให้................แลมิใช่ ฉลฉ้อ ก่อซากซ้ำ

เลิศพ้นข้อ ครหา คืออย่าทำ........................จะไม่มา ระกำ ร่ำลืมเลือน

๏    เรื่องลางสิ่ง ยิ่งลืม ยิ่งกลับจำ..................ยิ่งระยำ ยิ่งจำแม่น ยากแม้นเหมือน

เว้นเขียนใน ไดอารี่ มิแชเชือน.....................ยังติดเตือน เผื่อนจิต อยู่นิตยา

๏    ไม่มีใคร ล่วงรู้ สู้กลับกลอก.....................ไม่อยากบอก หลอกเขา เอาเถิดหนา

แต่เรื่องหลอก ตัวเอง เกรงปัญญา................ไม่มีใคร ไหนหน้า สามารถเอยฯ

๒๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๙