กุศลคือสิ่งสวยงาม : กลอนคติธรรม

กุศลคือสิ่งสวยงาม : กลอนคติธรรม

๏    กุศล คือสิ่ง สวยงาม...................................เหนือความ งามใด ในโลกนี้

รับรู้ ด้วยทรวง ดวงฤดี...................................ที่มี ศีลธรรม อำไพ

๏    สายตา รับแสง สำแดงภาพ............................เสียงดัง ฟังทราบ กับหูไซร้

ลิ้มรส ด้วยลิ้น กินเข้าไป................................จมูกดม กลิ่นได้ฯลฯ ไม่ต่างกัน(เหมือนกันทุกคน)

๏    แต่การ รับรู้ กุศล.........................................วิมล ล้นเลิศ ประเสริฐสรรค์

หาได้ เต็มเปี่ยม เทียมเท่ากัน.........................เพราะใจ คนนั้น ผันแผกพี

๏     จิตที่ กิเลส ตัณหา.......................................แน่นหนา ย่อมประหวัด บัดสี

พอใจ ใคร่ฉล ล้นราคี...................................ความดี มิซึ้ง เข้าบึ้งทรวง

๏     ส่วน(ใจ)ที่ ศีลธรรม กำกับ.............................ประทับ ฤทัย ในธรรมท่วง-

ที;กิเลส ตัณหา ประดาปวง............................มิหน่วง เหนี่ยวไว้ ไร้มารยา

๏    จึงจะ ซึ้งซาบ กับกุศล...................................เยี่ยมยล พิไล ไม่กังขา

ผิด-ชอบ-ชั่ว-ดี มีปัญญา................................แยกแยะ และรู้ว่า ควรเลือกอะไร

๏    กุศล เป็นสิ่ง ที่ต้องสร้าง(เอง).........................(จะ)เลือนลาง ห่างหาก รักษาไร้

มิอาจ มอบ-รับ กับผู้ใด..................................เงินซื้อ ไม่ได้ ให้รู้ตรอง

๏    กุศล เท่านั้นที่ มีประโยชน์..............................ปราศโทษ โฉดใด ให้เจ้าของ

มีค่า กว่าทรัพย์ สินเงินทอง............................คุ้มครอง ผู้คน พ้นเภทภัย

๏    ดี-งาม ล้ำเลิศ ประเสริฐสบ..............................สยบ ทุกข์โศก บนโลกไซร้

กุศล ถกลอยู่ (กลาง)จิตผู้ใด...........................ชีวะจะ นิรามัย ในโลกเอยฯ(ถกล=ตั้งขึ้น,งาม)

๒๑ กันยายน ๒๕๖๒