มโนธรรมสำนึกในมนุษย์ : กลอนเปล่า

มโนธรรมสำนึกในมนุษย์ : กลอนเปล่า

๏    เคยเชื่อตลอดมาว่ามนุษย์

มีมโนธรรมสำนึกที่จะทำสิ่งที่ดีที่สุด

ด้วยจินตนาการอันเรืองรองผ่องผุด

ประดุจดอกไม้ที่ใคร่เบ่งบาน

๏    หากแต่นับวันนับการณ์ที่ผ่านพบ

ประสบกับเหตุ-ผล อันสับสนอลหม่าน

ในระดับโลก ประเทศ ภูมิภาค และแม้แต่ในบ้าน

จึงประจักษ์กับหลักฐานว่าสิ่งที่เชื่อนั้น

หาได้มีอยู่จริง

๏    สิ่งของเครื่องใช้ถูกผลิตขึ้นมาเพื่อการค้าหากำไร

หลายสิ่งมากมายมุ่งหมายทำลายชีวีหน

เพียรผลาญสิ่งแวดล้อม เพื่อห้อมหาวัตถุดิบ

เพิ่มการผลิต ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าสุดท้ายจะให้มลพิษ

ก่อวิกฤติแก่สรรพชีวิตและโลกา

๏    นโยบายรัฐทั่วโลกในการจัดสรรทรัพยากร

มิได้สะท้อนอุดมการณ์อันสูงค่า

ผลประโยชน์ของกลุ่มทุนและผู้หนุนหลังยังคงนำมา

เป็นหลักพินิจพิจารณา

นโยบายทั้งหลาย คล้ายเป็นแค่เครื่องมือแสวงหา

ผลประโยชน์ส่วนรวมถ่ายเทมา เป็นของส่วนตน

๏    กระบวนการยุติธรรม เปรียบได้ดั่งกระบวนการสร้างภาพ

มนุษยธรรม ถูกใช้สำหรับเป็นข้ออ้าง เพื่อตั้งตัวเองเป็นผู้ประเสริฐเลิศล้น

การศึกษา มุ่งหาแรงงานป้อนอุตสาหกรรม อย่างยอมจำนน

ล้วนทำลายมโนธรรมสำนึกในใจคน

ให้เสื่อมสูญ มืดมน อนธการ

๏    คนธรรมดาสามัญ จะทำตามความอยาก

อยากได้ อยากมี อยากเป็น อยากไม่ให้เป็น คือพื้นฐาน

เมื่อปราศจากซึ่งความอยาก กลับรู้สึกอ้างว้าง ระคนรำคาญ

ความอยาก จึงเปรียบเสมือนเป็นพลังงาน
ผลักดันความเคลื่อนไหวให้ชีวิต

๏    เพราะมีกิเลสตัณหามาเกี่ยวข้อง

ครรลองของความดี ความถูกต้อง

จึงบกพร่อง บิดเบือน เบี่ยงเบน และไม่สุจริต

กระบวนการตัดสินใจ การใช้ดุลยพินิจ

จึงเกิดพลาดผิด ทุจริตผิดครรลองคลองธรรม

๏    ผู้มุ่งหมายจะไปให้ถึงซึ่งจุดหมายปลายทางแห่งความดีงาม

ต้องการบรรลุสู่ความประเสริฐเลิศล้ำ

จึงต้องเอาใจใส่ในการกำจัดกิเลสตัณหา

ลดละชำระล้างธุลี ให้พ้นไปจากฤดีเป็นประจำ

อย่าปล่อยกิเลสตัณหาให้เข้ามาครอบงำ
ความคิด การตัดสินใจ ย่อมบริสุทธิ์สดใสสวยงาม

ประดุจมีแสงสว่างส่องทางกระจ่างจินต์ ฯ

๑ สิงหาคม ๒๕๕๙