กลอนธรรมะ กลอนคติชีวิต กลอนคติเตือนใจ กลอนคติสอนใจ กลอนสุภาษิต บทความจรรโลงใจ

ผลงานของชายคนหนึ่งซึ่งนอกจากตามหลักสูตรของโรงเรียนแล้ว ต้องเรียนรู้ศึกษาหาความรู้เอง ทั้งหลักธรรมและการประพันธ์ ชอบคิด-วิเคราะห์-สรุปบทเรียนใหม่เป็นประจำ แล้วบันทึกไว้เป็นบทกวีเพราะมิเช่นนั้นจะลืมบทเรียนเก่า คิดว่าน่าจะมีประโยชน์กับคนอื่นบ้าง จึงโพสต์สู่สื่อสาธารณะ

ยินดีต้อนรับ อาคันตุกะ ทุกท่าน

สมัคร Blogger.com ตั้งแต่ยังเป็นเว็ปอิสระ ต้องสร้างรหัสผ่าน แต่ตอนนั้นเพิ่งหัดใช้คอมพิวเตอร์จึงทำผิดพลาดตอนสร้างรหัส ทำให้บล็อก avijjabhikkhu เข้าไม่ได้ ต้องสร้างบล็อกใหม่ใช้ชื่อใหม่ จากคำว่า bhikkhu เป็น pikkhu แทน

ด้วยข้อจำกัดด้านเวลา-ข้อมูล-สติปัญญา-ความรู้ความสามารถ-ความรีบเร่ง ทำให้เกิดความผิดพลาดได้ ผู้เขียนขออภัยเป็นอย่างยิ่ง และขอขอบคุณสำหรับคำแนะนำเพื่อการแก้ไขความผิดพลาด ผู้เขียนไม่สงวนลิขสิทธิ์สำหรับการคัดลอก การนำไปเผยแพร่ที่ไม่ใช่เพื่อการค้า ขอเพียงแต่อย่าแอบอ้างว่าเป็นผลงานของผู้อื่น แต่ผู้เขียนขอสงวนลิขสิทธิ์ในผลงานนี้ สำหรับการนำไปเผยแพร่เพื่อการค้าหากำไร

*นักเรียน อย่าลอกเป็นการบ้านไปส่งครูนะครับ เพราะไม่สุจริต ไม่เป็นประโยชน์แก่การพัฒนาความรู้ความสามารถ ดูไว้เป็นตัวอย่างก็พอ
มีอะไรสงสัย ไม่เข้าใจ ต้องการคำอธิบาย ก็ถามมาได้

วันเสาร์ที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2559

อวดจน : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

๏ .....................................แล้งไคล ไร้ข่าว

เมื่อคลื่น ความหนาว...............แผ่เข้า ขยาย

ทั้งสัตว์ ทั้งคน.......................ทุรน ทุราย

หาเครื่อง อุ่นกาย....................ผ่อนคลาย ลำเค็ญ

๏ ......................................เสื้อผ้า อาภรณ์

เก็บนาน กาลก่อน...................ย้อนใช้ ง่ายเห็น

ประหยัด ทรัพยา.....................อุรา ร่มเย็น

อุ่นกาย ได้เช่น........................ซื้อใหม่ ใส่มา

๏ .......................................ข้าวของ เครื่องใช้

ชีวี มีไว้.................................ให้ลด ปัญหา

ตรองตรึก ฝึกหัด.....................ประหยัด เงินตรา

เมินคำ นินทา.........................ด่าถาก ยากจน

๏ .......................................แม้ไม่ ทันสมัย

มิควร ใส่ใจ............................เพราะไม่ มีผล

เงินออม ถนอมเก็บ..................เจ็บไข้ จ่ายปรน

อนาคต ขัดสน........................ดลใช้ ได้บันเทิง

๏ .......................................อวดรวย ทำไม?

มีแต่ ทำให้............................หัวใจ หลงเหลิง

พวกโจร ผู้ร้าย........................จ้องหมาย ภัยเจิ่ง

เงินหมด สลดเริง.....................ยุ่งเหยิง ชีวี

๏ ........................................อวดจน ผลได้

ประหยัด-ปลอดภัย....................สุขสบาย วิถี

คิดถูก ปลูกฝัง..........................สมสั่ง มั่งมี

อิ่มเอม เกษมศรี.......................เสรี เบิกบานฯ

๓๐ มกราคม ๒๕๕๙

กลอนธรรมะ กลอนคติชีวิต กลอนคติเตือนใจ กลอนคติสอนใจ กลอนสุภาษิต บทความจรรโลงใจ

ยินดีต้อนรับ อาคันตุกะ ทุกท่าน

วันเสาร์ที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2559

อวดจน : กาพย์สุรางคนางค์๒๘

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น