กลอนธรรมะ กลอนคติชีวิต กลอนคติเตือนใจ กลอนคติสอนใจ กลอนสุภาษิต บทความจรรโลงใจ

ผลงานของชายคนหนึ่งซึ่งนอกจากตามหลักสูตรของโรงเรียนแล้ว ต้องเรียนรู้ศึกษาหาความรู้เอง ทั้งหลักธรรมและการประพันธ์ ชอบคิด-วิเคราะห์-สรุปบทเรียนใหม่เป็นประจำ แล้วบันทึกไว้เป็นบทกวีเพราะมิเช่นนั้นจะลืมบทเรียนเก่า คิดว่าน่าจะมีประโยชน์กับคนอื่นบ้าง จึงโพสต์สู่สื่อสาธารณะ

ยินดีต้อนรับ อาคันตุกะ ทุกท่าน

สมัคร Blogger.com ตั้งแต่ยังเป็นเว็ปอิสระ ต้องสร้างรหัสผ่าน แต่ตอนนั้นเพิ่งหัดใช้คอมพิวเตอร์จึงทำผิดพลาดตอนสร้างรหัส ทำให้บล็อก avijjabhikkhu เข้าไม่ได้ ต้องสร้างบล็อกใหม่ใช้ชื่อใหม่ จากคำว่า bhikkhu เป็น pikkhu แทน

ด้วยข้อจำกัดด้านเวลา-ข้อมูล-สติปัญญา-ความรู้ความสามารถ-ความรีบเร่ง ทำให้เกิดความผิดพลาดได้ ผู้เขียนขออภัยเป็นอย่างยิ่ง และขอขอบคุณสำหรับคำแนะนำเพื่อการแก้ไขความผิดพลาด ผู้เขียนไม่สงวนลิขสิทธิ์สำหรับการคัดลอก การนำไปเผยแพร่ที่ไม่ใช่เพื่อการค้า ขอเพียงแต่อย่าแอบอ้างว่าเป็นผลงานของผู้อื่น แต่ผู้เขียนขอสงวนลิขสิทธิ์ในผลงานนี้ สำหรับการนำไปเผยแพร่เพื่อการค้าหากำไร

*นักเรียน อย่าลอกเป็นการบ้านไปส่งครูนะครับ เพราะไม่สุจริต ไม่เป็นประโยชน์แก่การพัฒนาความรู้ความสามารถ ดูไว้เป็นตัวอย่างก็พอ
มีอะไรสงสัย ไม่เข้าใจ ต้องการคำอธิบาย ก็ถามมาได้

วันอังคารที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2559

ปมด้อย : กลอนเจ็ด

๏ ชีวิต อิดหนา ทุกข์ระทม..................ปรารมภ์ ปมด้อย พร้อยบาดแผล

เจ็บปวด รวดร้าว น้าวดวงแด.................คิดแส่ แคะไส ใคร่บรรเทา

๏ ตราตรึง ซึ้งติด จิตสดับ....................อาภัพ สรรพโศก วิโยคเศร้า

ชดเชย อดีต พิษนองเนา......................ถือเอา (เป็น)เป้าหมาย ณ ปลายทาง

๏ เพราะความ เขลาใจ ในสัจจะ.............ผิดคำ ธรรมะ ไม่กระจ่าง

ชะตา ชีวิต พินิจพราง...........................ล้วนสร้าง ต่างสนอง ต้องกรรมเวร

๏ วิบาก หนักหนา อย่ายึดติด................(ชด)ใช้กรรม ตามผิด อดีตเห็น

ย่อมสูญ สิ้นไคล ไร้ลำเค็ญ....................ว่างเว้น เป็นบาป อัประมาณ

๏ เวรกรรม ทำไว้ (จง)ใช้ให้หมด...........อย่าสลด หดหู่ อุราหาญ

(การ)สะสม (เป็น)ปมด้อย คอยรำคาญ.....ดักดาน การณ์ล่วง กรีดดวงแด

๏ จดจำ อดีตไว้ อย่าไปเจ็บ..................ควรเก็บ ประสบการณ์ ปัญญาแผ่

อนาคต สดใส ไม่เชือนแช.....................ขอแค่ รู้คิด เลือกกิจกรรม

๏ ไม่ต้อง ข้องขบ (คอย)ลบปมด้อย.......เมื่อไม่ ใจน้อย พร้อยแผลส่ำ

ใครจะ ประจาน พาลประจำ....................อย่านำ ทำปลูก ผูกเป็นปม

๏ ทำดี ได้ดี วิริยะ...............................ธรรมจะ บังเกิด ประเสริฐสม

ไร้ทุกข์ ฤทัย ใจภิรมย์...........................สุขชื่น รื่นชม สมบูรณ์เอยฯ

๑๙ มกราคม ๒๕๕๙

กลอนธรรมะ กลอนคติชีวิต กลอนคติเตือนใจ กลอนคติสอนใจ กลอนสุภาษิต บทความจรรโลงใจ

ยินดีต้อนรับ อาคันตุกะ ทุกท่าน

วันอังคารที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2559

ปมด้อย : กลอนเจ็ด

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น