คนเห็นแก่ได้ : กลอนคติเตือนใจ

คนเห็นแก่ได้ : กลอนคติเตือนใจ

๏    คนเห็น แก่ได้...........................มักทำ อะไร โง่เขลา

คิดชั่ว มัวเมา..............................คิดเฝ้า เอาเปรียบ เหยียบย่ำกัน

๏    ไม่ถือ ซื่อตรง...........................จำนง ฉ้อฉล กลฉันท์

ไม่มี ศีลธรรม์..............................ก่อกรรม ทำเข็ญ เป็นสันดาน

๏    ไม่รู้ จักพอ...............................จดจ่อ ของเขา ; เผาผลาญ

วิจา รณญาณ..............................เป็นอัน ธพาล ชาญชัย

(วิจารณญาณ=ปัญญาที่สามารถรู้หรือให้เหตุผลที่ถูกต้อง)

๏    (อยาก)ได้ดิบ ได้ดี.....................มีความ มุ่งมั่น ฝันใฝ่

โดยที่ มิใส่ใจ..............................(ว่า)วิธี ที่ใช้ สาไถยทราม

๏    มโน โสมม................................ระดม โหมใจ ไม่หักห้าม

ตะกละ ตะกลาม...........................ติดตาม ตลอด เวลา

๏    คนเห็น แก่ได้.............................คบใคร ก็ให้ ปัญหา

เชี่ยวชาญ มารยา..........................ปราศจาก สัตยา อาลัย

๏    ทั้ง(คน)รวย ทั้ง(คน)จน................ต่างมี คนเห็น แก่ได้

ขึ้นอยู่ กับใจ.................................โลภมาก อยากได้ ไม่เคยพอ

๏   ต้นเหตุ บาปกรรม.......................กระทำ ทุจริต มิจฉาก่อ

เวรกรรม ตามรอ............................ต่อต้าน ไม่ได้ ครวญใคร่เทอญฯ

๕ พฤศจิกายน ๒๕๖๐