เสียชาติเกิด : กลอนแปด

เสียชาติเกิด : กลอนแปด

๏    หากเกิดมา คิดหา แค่ความสุข....................ความสนุก สนาน สิ่งหรรษา

ยึดถือมั่น ฉันท์หมาย ในอัตตา........................บ่ถือสา ถ้าใคร บรรลัยเป็น

๏    เพียงเพื่อผล ตนได้ แค่ปลายก้อย................คนอีกร้อย สร้อยเศร้า ล้านเท่าเห็น

ยังกระหยิ่ม ยิ้มได้ อย่างใจเย็น........................ดั่งเฉกเช่น เร้นจิต พิจารณา

๏    ทำร้ายชาติ บ้านเกิด แลเมืองนอน................ให้ราญรอน ขัดแย้ง แสวงหา

ชวนฝรั่ง ต่างชาติ อาชญา..............................เชิญเข้ามา กอบโกย โดยยินดี

๏    กระทำตัว ชั่วช้า น่ารังเกียจ..........................เฝ้าเบียนเบียด สาธารณ์ ปานภูตผี

ใครจะทุกข์ ระทม ตรมชีวี...............................ขอแค่(กู)มี ความสุข ก็ถูกใจ

๏    หลักศีลธรรม ความดี รี่ดูแคลน......................รักแนบแน่น มิจฉา มุ่งสาไถย

ล้นความโลภ-ร้าย-หลง จำนงใน.......................ทุจริต จิตใจ จัญไรชาญ

๏    เกิดมาแล้ว (ไม่ทำให้)โลกา บ่เจริญ................ยังเผชิญ พิบัติ สารพัดผลาญ

ชาติกำเนิด เริดลั่น เลวสันดาน..........................เป็นอันธพาล หาญหัก ทักขิไณย(เริด=ค้างอยู่,

ทักขิไณย=ผู้ควรแก่ทักขิณา)

๏    อยู่ก็ยัง รัง(แต่)ให้ โลกไร้สงบ.......................สังคมประสบ วิกฤติ วินิจฉัย

มีแต่คน สาปแช่ง แสร้งเอาใจ...........................ความจริงอยาก ให้ตาย ในเร็ววัน

๏    เสียชาติเกิด อยู่ไป ก็ไร้ค่า.............................จงเร่งไว ตายห่า ประชาหรรษ์

คนบัดซบ บัดสี คงชีวัน....................................โลกจึงไม่ สุขสันติ์ คับขันเอยฯ

๓๑ มกราคม ๒๕๖๐