จงฝึกความคิด อย่าฝึกจิตใจ : กาพย์ฉบัง๑๖

จงฝึกความคิด อย่าฝึกจิตใจ : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    สิ่งที่โลภ -หลง-ร้าย หาใช่ "จิต(ใจ)".....................แต่คือ "ความคิด"

ผู้ผลิต พิสดาร ปั้นแต่ง(การปรุงแต่ง)

๏    สารพัด มโนธรรม สำแดง....................(หาก)แยะแยก แจกแจง

แบ่ง"(จิต)ใจ" ออกไปจาก "จินตนาการ"(ความคิด)

๏    ก็จะ ประสบ พบพาน...................จิตใส ใจสะอ้าน

ว่างเปล่า เปรียบปาน วันฟ้าใส

๏    ปราศจาก หมอกควัน อันใด....................เมฆร้าง ว่างไร้

มองไกล ได้สุด ดุจ(มองถึง)สวรรค์

๏    ความคิด ปรุงแต่ง แปลงปั้น....................เปรียบเสมือน หมอกควัน

เมฆฝน ฟ้าลั่น บรรยาย

๏    หยุดก่อ ไฟพลัน ควันสลาย....................(ฤดู)มรสุม กลุ้มกราย(จากไป)

นภศรี คลี่คลาย สายฝน

๏    ผู้เข้า ใจใน เงื่อนกล.....................ต้องการ ฝึกตน

อย่ามัว เวียนวน กมลหมาย

๏    (จง)ควบคุม ความคิด ปิดตาย..................(จาก)ความโลภ -หลง-ร้าย

ความอยาก(ตัณหา) มากมาย ให้มั่น

๏    หยุดตรึก ฝึกจิต ติดพัน*....................(จง)ฝึกความ คิดกัน

สร้างสุข ทุกข์บั่น ทันที

๏    คนเรา จะชั่ว จะดี....................เพราะความ คิดมี

อกุศล กุศล ส่งผลเอยฯ

๑๕ มีนาคม ๒๕๖๖

*ลองทำดู+สังเกตดู จะรู้ว่า 

    ความรู้สึก,อารมณ์ ต่างๆฯลฯ ล้วนแล้วแต่เกิดขึ้นกับ ความคิด(มโนกรรม) ของเรา ไม่ใช่ จิตใจ 

ยกตัวอย่างเช่น ความโลภ ก็เป็นอาการทางความคิด ไม่ใช่จิตใจ ถ้าไม่คิด(โลภ) ความโลภก็เกิดขึ้นไม่ได้

    เช่นเดียวกัน ความสุข-ความทุกข์ ก็เกิดกับความคิด เราจะรู้สึกสุขหรือทุกข์ ก็เพราะเราคิดอะไรที่ทำให้เกิดความสุขหรือทุกข์ โดยที่จิตใจไม่ได้รับรู้ความสุข-ความทุกข์ เลย

    คนที่มีอาการซึมเศร้า ก็มีเพราะความคิด(สมอง)มีปัญหา ไม่ใช่จิตใจ 

    โรคจิต เป็นความเจ็บป่วยทางสมองชนิดหนึ่ง มีผลต่อการรับรู้และความคิดที่ผิดไปจากความเป็นจริง ไม่ใช่เจ็บป่วยทางจิตใจ เมื่อหมอให้ยาไปกินก็เป็นยาที่ส่งผลกับสมอง ไม่มียาที่ส่งผลกับจิตใจ

    ถ้าเราไม่คิด-ทำให้สมองว่างเปล่า(อย่างที่เรียกกัน) เช่นด้วยการนั่งสมาธิ ความสุขและความทุกข์ก็จะไม่เกิดขึ้น [ถ้าไม่นับเอาความรู้สึกของร่างกาย เช่น ร่างกายหลั่งกลุ่มฮอร์โมนแห่งความสุข เช่น เอ็นโดรฟิน (Endorphin) กลุ่มฮอร์โมนแห่งความเครียด เช่น อะดรีนาลีน (Adrenaline) ที่เป็นสารแห่งความโกรธและเกี่ยวกับการป้องกันตัวฯลฯ]

    การสอนให้คนฝึกควบคุมจิตใจด้วยสติ ก็เป็นการฝึกที่ความคิด(สติ=การระลึกได้) ไม่ใช่ฝึกกับจิตใจ 

    การหัดเป็นคนคิดบวก การหัดไม่เป็นคนมองโลกในแง่ร้าย(คิดลบ) ทำให้ชีวิตมีความสุข ก็หัดกันที่ความคิด

    คนไทยมีคำพูดว่า "ใจสู้" แท้จริงคือ "คิดสู้" คำว่า "ตามใจ" ก็คือ "ตามแต่จะคิด"

    จิตใจดูเหมือนจะสิ่งที่ไม่ค่อยมีส่วนเกี่ยวข้องใดๆในกิจวัตรประจำวันของเรา ไม่ค่อยปรากฏตัว(ไม่รู้อยู่ไหน) และเป็นสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ 

    การทำอานาปานสติ ที่พระพุทธเจ้าสอนให้เพ่งที่ลมหายใจเข้าออก ก็เพื่อทำให้หยุดคิดฟุ้งซ่าน (หยุดสร้างนิมิตบ้าๆบอๆด้วย)

    นิวรณ์๕ ก็เป็น ความคิดฟุ้งซ่าน

    เวลาที่เรานอนหลับแล้วฝัน ความฝันคือความคิด คือจินตนาการของสมอง ถ้าหลับลึกก็จะไม่ฝันเพราะสมองหยุดพักความคิด

    แม้แต่สิ่งที่สร้างความมีอยู่ของอัตตา ความเป็นตัวตน-ของตน ตัวกู-ของกู ก็คือ ความคิด ไม่ใช่ จิตใจ ของเรา 

    ถ้าเราไม่คิด อัตตาก็จะไม่ปรากฏ.