การปฏิบัติธรรมไม่มีสิ่งพิสดาร : กลอนคติธรรม

การปฏิบัติธรรมไม่มีสิ่งพิสดาร : กลอนคติธรรม

๏   แสงสีทอง ส่องลา ฟ้าหลังฝน................................อย่างเยี่ยมยล สนธยา เยือนประสาน

ในระหว่าง ทิวา ราตรีวาร..................................ประจักษ์จิต พิสดาร แสง(สี)พรรณราย

๏    ระหว่างเกิด วิกฤติ โควิดระบาด.............................โลกมิขาด ภาสกร พรสยาย

ทัศนา อย่ายล แค่คนตาย.................................(คน)ที่สบาย มากมายเหลือ เฟือธานินทร์

๏    การประพฤติ ปฏิบัติธรรม ตามกำกับ.......................หาได้มี สูตรลับ สดับสิ้น

สละกิเลส ตัณหา สะอาดจินต์...........................หมดมลทิน ภิญโญ คือโพธิ์ชัย

 

๏    เพียงหลักธรรม พื้นๆ ฝืนจริต.................................หมั่นฝึกจิต อย่าอิดออด ทิ้งทอดไว้

ตัดกิเลส ตัณหาแล (ต่าง)รู้แก่ใจ.......................ขึ้นกับใคร ใคร่ธรรม (ใครทำ)ตามใจตน

๏    ปล่อยชีวิน ชินชา ตัณหากิเลส...............................คือสาเหตุ เวทนา ตัณหา(กิเลส)ล้น

สำนึกผิด คิดเขลา เมาตัวตน.............................ประสานจน ร่วมมลทิน เป็นจินตนา

๏    อีกอย่างคือ ความรักใคร่ ในกิเลส...........................อภิรมย์ สมเจตน์ เตชตัณหา

ไม่อยากจะ สละไป ไคล มนา............................รู้สึกว่า สะใจ สมหมายมี

๏    อย่าหลงคิด พิสดาร การปฏิบัติ...............................กิเลสตัณหา ขจัด มนัสศรี

แม้นผู้ใด ใคร่ทำท่า ว่ารู้ดี.................................เคล็ดลับมี วิเศษ เวทวิชา

 

๏    ขอจงรู้ ผู้นั้น (คือ)คนพาลผิด..................................มิใช่จรรย์ บัณฑิต ปริศนา

ปล่อยให้เขา เมามาย ในมารยา.........................หลงคิดว่า ข้านั้น เหนือชั้นเทอญฯ

๒๙ กรกฎาคม ๒๕๖๔