ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน : กลอนคติธรรม

ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน : กลอนคติธรรม

๏    เกิดมาพ่อ แม่มี และพี่น้อง...........................คอยปกป้อง พิทักษ์ ร่วมรักษา

ถึงกระนั้น อย่ามั่นใจ (เพราะ)ไร้นรา..................(ที่)มีผู้ป้อง กันภยา ทุก(วิ)นาที

๏    ภยันตราย ใช่เกิดแต่ แค่ภายนอก..................ในอุรา ถ้าไม่บอก อาจล้นปรี่

ธรรมชาติ ของจิตใจ อ่อนไหวมี.......................ทั้งความดี ความชั่ว อยู่ทั่วไป

๏    เมื่อดวงจิต คิดอะไร ใครล่วงรู้?.....................แท้เพียงผู้ เป็นเจ้าของ จึงข้องไข

อื่นใดที่ พิทักษา อุราได้?...............................ถ้าไม่ใช่ เจ้าของ ต้องประเชิญ(เอง)

๏    ตนแลจึง เป็นที่ พึ่งแห่งตน........................ตามเหตุผล แห่งสัจ มิขัดเขิน

แม้พึ่งตน(ได้) ผลได้ ให้เพลิดเพลิน.................ทั้งยังน่า สรรเสริญ เหินห่างภัย

๏    ความรอบรู้ อยู่กับใคร (ย่อม)ได้รับสวัสดิ์........ปฏิบัติ หน้าที่ มิสงสัย

ถึงบังเกิด อุปสรรค หนักเพียงใด......................ก็ก้าวพ้น ผ่านได้ ไม่ยากเย็น

๏    สั่งสอนตน เองได้ ไม่ทำชั่ว.........................มีสติ รู้ตัว กลัวบาปเข็ญ

ประพฤติอยู่ ซึ่งกุศล ผลบำเพ็ญ.......................(จะ)ไร้ระกำ ลำเค็ญ เร้นทุกข์ตรม

๏    ตักเตือนตน เองได้ ให้อุตส่าห์.....................ธรรมชาติ ชีวา ตั้งแต่ปฐม

ต้องต่อสู้ ดิ้นรน ในสังคม................................ที่อุดม อันตราย หลายดำเนิน

๏    จงอดทน อดกลั้น สู้ฟันฝ่า..........................ยลชีวา อย่าเมียง เพียงผิวเผิน

กำลังใจ สร้างให้ตน ด้นตั้นเดิน.....................(ทำได้)จะเพลิดเพลิน เพราะชีวิต วิจิตรเอยฯ

๑๘ มีนาคม ๒๕๖๒