คนดี(แต่พูด) : กลอนคติสอนใจ

คนดี(แต่พูด) : กลอนคติสอนใจ

๏    แค่สายลม พัดพรู ก็ฟูฟ่อง.............................โดนแดดส่อง ร้องรน ทนไม่ไหว

เพียงพิรุณ ละมุนหยาด สัมผัสไป.......................เย็นประสบ สงบใจ ในทันที

๏    จิตมากมาย คล้ายเป็น เช่นใบหญ้า..................บนศิลา ปรากฏ ไม่สดสี

ขาดซึ่งความ มั่นคง ธำรงฤดี.............................ไม่ค่อยมี มโนธรรม ประจำกมล

๏    ไม่มีแม้ ความรู้ ความสามารถ.........................เก่งแต่วาด วิมาน ลานเวหน

แลไม่มี ศีลธรรม เพริศอำพน............................(เอา)แต่หลงตัว หลงตน คือคนดี

๏    ไม่เคยทำ อะไร ให้สำเร็จ..............................(แต่)แคล่วคล่องเทศ (ศะ)นา ประสาประสี

ปราศจากความ รับผิดชอบ รอบคอบมี................(แต่)โอ้อวดตน ล้นดี จริยา

๏    ความอดทน อดกลั้น มานสถิต........................ต่อสรรพะ นิมิต ทิศโถมถา

มิอ่อนไหว ไปตาม โลกธรรมา...........................ระลึกมี สติปัญญา พาบำเพ็ญ

๏    ประเชิญกับ สรรพสิ่ง ใจนิ่งสงบ......................ทั้งเรื่องบวก เรื่องลบ ที่พบเห็น

อย่าเอาแต่ อารมณ์ โหมประเด็น........................เพราะจะลด ประโยชน์เร้น มิเป็นคุณ

๏    (ความ)เป็นคนดี กับคนที่ มีสาระ.....................คือลักษณะ เคียงคู่ เชิดชูหนุน

ทำอะไร ไร้สาระ ตั้งแต่อรุณ..............................คือคนทราม หลามสถุล หมกมุ่นอุรา

๏    โลกหลากล้น คนที่ ดีแต่พูด...........................วาดภาพ(ตัวเอง)จรุง สูงชะลูด สุดเวหา

แต่ไม่เคย ลงมือ(ทำ) ยื้อสักครา........................จึงไม่รู้ สัจจา น่าขันเอยฯ

๑๗ พฤศจิกายน ๒๕๖๑