ม็อบเสียเงิน ไม่ใช่ม็อบเติมเงิน : กลอนการเมือง

ม็อบเสียเงิน ไม่ใช่ม็อบเติมเงิน : กลอนการเมือง

๏  (เมื่อ)คนมีเงิน มีปัญญา มาเป็นม็อบ.....โค่นระบอบ ทักษิณ จินต์อุตสาห์

ทั้งหญิง-ชาย-วัยเยาว์-เฒ่าชรา.................รวมพลา ท้าไล่ ไพร่รัฐบาล

๏   ม็อบเสียเงิน เมินภัย หมายช่วยชาติ......สู้ทรราช ฉกาจไกร ใจอาจหาญ

ร่วมยั้งหยุด ทุจริต วิกฤติการณ์..................อย่าให้หลาน ลูกผอง ต้องรับกรรม

๏   ทิ้งบ้านช่อง ห้องแอร์ แช่น้ำอุ่น..............มาคลุกฝุ่น (หัว)หนุนถนน ทนเช้า-ค่ำ

ใช้สันติ วิธี วีระทำ...................................สร้างศุภบท จดจำ ตำนานไทย

๏   แม้ถูกยิง ทิ้งระเบิด ยังเกิดกล้า...............แม้ถูกขู่ จะถูกฆ่า หากลัวไม่

แม้ถูกกีด กั้นเดินทาง ยังจะไป....................เพื่อขับไล่ เผด็จการ พาลพิกล

๏   จะไม่ยอม เสียชาติ (เป็น)ทาสทักษิณ.......จะปกปัก รักษ์แผ่นดิน จวบสิ้นหน

จะไม่ยอม แพ้ขี้ข้า ทรชน...........................จะสู้จน พ้นจากแอก มาแลกกัน

๏    ถ้าไม่ได้ ชัยชนะ จะไม่เลิก.....................ปิดกรุงเทพฯ ป้ายเบิก ทางสร้างสรรค์

ปฏิรูป ประเทศไทย ให้เทียมทัน..................อารยะ ประเทศอัน (เป็น)ประชาธิปไตย

๏    ปฏิวัติ ด้วยมหา ประชาชน...................... เสรี มน คนดี มิสาไถย

เงินทักษิณ มิอาจยื้อ ซื้อหัวใจ.....................เพราะม็อบนี้ มิไร้ทรัพย์ ระยับปัญญา ฯ

๑๔ มกราคม ๒๕๕๗

คิดหวัง กังวล : กาพย์สุรางคนางค์๓๒

คิดหวัง กังวล : กาพย์สุรางคนางค์๓๒

๏    เสียงนก ขับขาน...................ดังปาน ขันแข่ง

ต่างตัว ต่างแย่ง........................แกร่งเสียง เกรียงใส

เสมือน สัญญาณ.......................กาล รา ตรีไตร

หลีกทาง ห่างให้.......................อโณทัย ใหม่มา

๏    ดูเหมือน ดั่งไร้......................ไม่หวัง กังวล

วิหค ยกพ้น..............................กมล ทุกขา

ไม่ห่วง อนาคต.........................ไม่จด(จำ) อตีตา(อตีตา=อดีต)

คิดแค่ ต่อหน้า..........................สัจจา ปัจจุบัน

๏    พบได้ ในเด็ก.......................ตัวเล็ก ตัวน้อย

วันๆ หมั่นคอย..........................แค่เล่น เห็นหรรษ์

แต่ว่า ผู้ใหญ่............................ใส่ใจ ชีวัน

สู้ฝ่า สู้ฟัน................................สู้สรรค์ มั่นคง

๏    กลัวความ อดอยาก................ลำบาก ขัดสน

คิดหวัง กังวล............................จนลืม จนหลง

ห่วงหลาก ห่วงหลาย..................สุดท้าย ไสส่ง

สาบใจ ให้จง............................คงเครียด เสียดแทง

๏    เห็นแค่ แต่คน.......................ทำตน พ้นคิด

กับคน วิกลจริต..........................และจิต กล้าแกร่ง

จึงไม่ กังวล..............................อับจน เจตแจง(เจต=ใจ,แจง=ขยาย)

อุปสรรค หนักแฝง......................ไม่แหนง อุรา

๏    ความไม่ ประมาท...................ชีวาตม์ สุจริต

วิถี ชีวิต....................................พิชิต พิษฐาน์(พิษฐาน์=มุ่งหมาย)

ละบาป หลาบบ่ง........................ยรรยง พัฒนา(ยรรยง=งามสง่า)

กุศล กลพา...............................เอื้ออิษ ฐารมณ์ ฯ

๑๔ มกราคม ๒๕๕๗

รักเหลวไหล หัวใจเหลวแหลก : กลอนเจ็ด

รักเหลวไหล หัวใจเหลวแหลก : กลอนเจ็ด

๏    มารัก กันไหม ? นัยน์ตาเอ่ย.............หัวใจ ผายเฉลย เผยเช่นนี้

เพิ่งจะ พบกัน รักทันที........................อยากมี สัมพันธ์ สันทนา

๏    ครั้งแล้ว ครั้งเล่า เร้าดวงจิต.............บรรลุ อุกฤษฏ์ สิเน่หา

เก่าเบื่อ เรื้อใจ รอใหม่มา.....................กระสัน ซาบซ่า อภิรมย์

๏    ตั้งแต่ เยาว์วัย ริใจแตก...................เหลวแหลก ราคะ ร่านสะสม

ปล่อยตัว ปล่อยใจ เมามายจม..............ปลักตม ปมหื่น รื่นราคี

๏    มีคู่ กี่คน จนเกินนับ.......................ใจกลับ ไม่อิ่ม กริ่มบัดสี

สับสน อนธการ ดาลฤดี......................ไม่มี สันติ สุขิตา

๏    แม้มี รูปงาม หากทรามจิต...............ตะกลาม ลามผิด หลงมิจฉา

กระเสือก กระสัน เสพมารยา................รักไร้ สาระ ค่านิยม

๏    จึงมี ชีวิต ที่ผิดพลาด.....................ฤดี วิปลาส อุบาทว์ถม

ขาดคน จริงใจ ใคร่ชื่นชม....................ร่วมอยู่ คู่สม รมย์รื่นรัก

๏    เปลี่ยนคู่ กี่ครั้ง ก็ยังขาด..................หัวใจ ไหวหวาด ขนาดหนัก

เคว้งคว้าง ร้างหน มืดมนนัก.................กว่าจัก รู้ตน ก็จนจินต์

๏    คนดี ที่ไหน ใคร่ของเดน ?...............รักเล่น เป็นของ ต้องติฉิน

หลายคู่ สู่ค่า เลว-ราคิน.......................อาจิณ กลิ่นตลบ เหม็นอบอวล ฯ

๑๓ มกราคม ๒๕๕๗    

ดอกซากุระ เมืองไทย : กลอนหก

ดอกซากุระ เมืองไทย : กลอนหก

๏    เมื่อความหนาว เข้าครองดอย.............ตั้งตาคอย อย่างแข็งขัน

เมื่อไรหนอ สิ่งรอกัน.............................จะรังสรรค์ เลิศหรรษา

๏    ขุนคีรี สีชมพู..................................สุดลูกหู สุดลูกตา

คือพิสุทธิ์ แห่งบุษบา............................เลื่องสมญา ซากุระไทย

๏    พรรณพิราม์ พญาเสือโคร่ง................งามจรรโลง พงพิสมัย(พิราม=งาม)

กิ่งยาวเรียว ไร้เสี้ยวใบ..........................เพียงดอกไสว ใสถกล

๏    พวง(สี)ชมพู ชูเฉียดฟ้า.....................ชวนเริงร่า อุระล้น

เหล่าภุมริน บินว่อนวน...........................เย้ายวนยล จนลืมกาล

๏    อากาศเย็น ร่วมเป็นใจ.......................เหมือนอยู่ใน ไกวัลสถาน(ไกวัล=สวรรค์ )

สองสัปดาห์ โดยประมาณ......................ร่วงหล่นลาน อันตรธานกลาย

๏    เปรียบเสมือน ความโชคดี...................ใช่สิ่งที่ มีมากหลาย

แลเคราะห์เข็ญ เร้นทำนาย.....................ผลสุดท้าย ร้ายฤาดี ?

๏    เหตุฉะนี้ ชีวันใช้..............................จงอย่าได้ ไคลวิถี

จริยธรรม สำคัญมี.................................ก่อกรรมดี สุจริตดล

๏    อย่ามัวรอ โชคมาหา.........................มินำพา ละเหตุ-ผล

อย่าประมาท ดัดกมล............................ไปจวบจน ชนม์ชีพวาย ฯ

๑๒ มกราคม ๒๕๕๗

ละกิเลสตัณหา ปัญญาเกิด : โคลงสี่สุภาพ

ละกิเลสตัณหา ปัญญาเกิด : โคลงสี่สุภาพ

๑. แรมสิบค่ำล่วงแล้ว.......................ราตรี

โพยมาน(อ่าน พะโยมาน)เหมันต์มี.....เมฆน้อย(โพยมาน=ท้องฟ้า)

ความหนาวเหน็บค่อยทวี..................เนื่องค่ำ

ในคืนดำมืดคล้อย...........................อก ว้าเหว่ไหว ฯ

๒. ทิศตะวันตกเฉียงใต้.....................สะดุดตา

มีมวลหมู่ดาริกา..............................ดื่นฟ้า

ประหนึ่งธารเพชรา..........................ประกิด(ประกิด=ประดับ)

พิชิตความเหว่ว้า.............................พารื้นอารมณ์ ฯ

๓. นภาใสสิจึ่งได้.............................ยลดาว

ไกลสุดไกลไปราว...........................หลุดพ้น

แสงสีแห่งนครพราว.........................ผินห่าง

กระจ่างแสงสวรรค์ล้น.......................เลิศหล้า นภาลัย ฯ

๔. ขัดเกลาจิตใจให้..........................วิสุทธิ์

ละค่านิยมโลกย์หลุด........................หลงล้วน

กิเลสตัณหากุด...............................กำจัด

ศีลวัตร สัทธรรมถ้วน.........................ถ่องแท้ศรัทธา ฯ(สัทธรรม=ธรรมของคนดี)

๕. จิตจึงจะล่วงรู้..............................สัจจา

เสริมสติมีปัญญา.............................ปกเกล้า

บาปกรรมมินำพา.............................ปฏิบัติ

สะอาดทำทุกค่ำเช้า.........................ก่อเกื้อสุขสม ฯ

๖. สุจริตยังจิตไร้..............................มลทิน

ศุภผล ดลชีวิน................................รุ่งเรื้อง

อาชญาแหล่งราคิน..........................งดเกี่ยว ข้องการ

นำเหนี่ยวชะตาเยื้อง.........................อยู่ด้วยสงบสันติ์ ฯ

๑๑ มกราคม ๒๕๕๗

(หมายเหตุ : แต่งตอนต้นเดือนธันวาคม ตามที่เห็นกลุ่มดาวตอนหัวค่ำ 

ภาพประกอบ เป็นข้อมูลกลุ่มดาวที่ค้นหาผ่านเน็ต 

หากผิดพลาด ผู้เขียนต้องขออภัย เนื่องจากไม่มีความรู้เรื่องดาราศาสตร์)

มิใช่ไร้วาสนา : กาพย์ยานี๑๑

มิใช่ไร้วาสนา : กาพย์ยานี๑๑

๏    เงาไม้ ลวดลายร่าง................พรรณรายพร่าง พื้นปฐพิน

แสงทอง ส่องประทิน.................ประทับจิต พิสมัย

๏    น้ำค้าง ยังประดิษฐ์................หยาดเพชรพิศ พิจิตรไพร

วับวาว สกาวไกร.......................ให้อรุณ อร่ามศรี

๏    หมอกบาง ลางเลือนราว.........รังสรรค์ด้าว เยาวดี

เย็นชื้น รื้นชีวี...........................ทั่วพงพี พนาสัณฑ์

๏    ความงาม ของความหนาว......ผุดผาดพราว ทุกเช้าวัน

ธรรมชาติ พิลาสปัน..................เป็นของขวัญ จรรโลงใจ

๏    ประสงค์(ดู) จงตื่นรับ.............อย่านอนพับ เมาหลับใหล

ของดี มิคอยใคร.......................พอคล้อยสาย คลายสวยงาม

๏    โชคลาภ ก็เช่นกัน.................โลกไพศาล นั้นล้นหลาม

คอยผู้ พยายาม........................ไม่ครั่นคร้าม ลำเค็ญครอง

๏    คิดใคร่ แค่ใฝ่ฝัน...................ไม่มีวัน สุขสันติ์สนอง

โฉดพร่ำ หยิ่งลำพอง.................มีแต่ต้อง เศร้าเสียใจ

๏    จะโทษ โชคชะตา.................ไร้วาสนา หาควรไม่

เหตุล้น (เพราะ)คนจัญไร............จึงยากไร้ ได้ทุกข์เอย ฯ

๑๐ มกราคม ๒๕๕๗

ทำใจให้สงบเย็น : กาพย์ฉบัง๑๖

ทำใจให้สงบเย็น : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    รอนๆอ่อนแสงสุรทิน................ไร้ลับกับดิน

จนสิ้น คคนางค์ รังสี(คคนางค์=ฟ้า)

๏    เคลื่อนขจรต้อนรับราตรี...............คือสุคันธมาลี

พญาพงพีสัตตบรรณ

๏    อวล อบ พลบค่ำจำนรรจ์...............เคล้าลมเหมันต์

ถึงความฝันใฝ่ไกลพ้น

๏    ปรารถนาฟ่องฟ้า นภดล.............ทั่วหล้าสากล

เลิศล้นสุคนธ์มณฑา(มณฑา=ต้นไม้ในสวรรค์)

๏    พ้องพจน์บทเพลงดาริกา..............รับขวัญจันทิมา(ดาริกา=ดาว,จันทิมา=จันทร์)

โสภาสถิตพิสมัย

๏    ล้วนของกำนัลอันวิไล..............เลิศล้ำอำไพ

มอบให้โดยไม่หวงแหน

๏    แด่ชนพ้นชั่วทั่วแดน..............จงอย่าแร้นแค้น

สุขใจได้แม้นยากเข็ญ

๏    ขัดสนเพียงใดให้เย็น..............ทำใจให้เป็น

เฉกเช่นเพ็ญพรรณจันทรา

๏    ไร้มลทินพินทุพา................พิสุทธิ์อุตส่าห์(พินทุ=จุด)

อย่าโศกาอุราศัลย์

๏    ชีวิตใครไม่ต่างกัน..............ช่างแม้นแสนสั้น

อย่ายึดมั่น..ขันติเทอญ ฯ

๙ มกราคม ๒๕๕๗