เหตุปัจจัยไขชีวิต : กลอนเจ็ด

ภาพจากhttps://www.flickr.com/photos/134623686@N02/

เหตุปัจจัยไขชีวิต : กลอนเจ็ด

๏    ฤดูหนาว คราวครา อากาศแห้ง.............ป่าแล้ง แปลงเปลี่ยน เวียนขัดสน

หนาวเย็น เยือกแผ่ กระแสชล...................ปลาจน ซึมเซื่อง มิเยื้องกาย

๏    นกยัง อพยพ ภพสถาน.......................บินผ่าน แผ่นดิน ท้องถิ่นย้าย

แข็งแรง ไม่พอ ก็ต้องตาย........................แพ้พ่าย ตามบท กฎโลกีย์

๏    ถึงคราว ชีวา ชะตาขัด.........................อัตคัด ปัจจัย ไคลสุขี

อย่าไป วิโยค โศกโศกี............................ดูแล ฤดี รี่อดทน

๏    ถือว่า ถึงคราว ให้เราฝึก......................หัดตรึก นึกตรอง ส้องกุศล

ทดสอบ กรอบธรรม์ กรรมามน...................ตั้งตน บนหลัก แห่งอัครา(อัคร-=เลิศ,ยอด)

๏    มีขึ้น มีลง (คือ)ข้อบ่งชี้........................ชีวี อนิจจัง ไร้กังขา

สรรพสิ่ง จริงแท้ แม้โลกา.........................(ล้วน)มายา ประจักษ์ เป็นหลักเกณฑ์

๏    อย่าได้ ยึดมั่น หรือถือมั่น......................สิ่งอัน วันหนึ่ง พึงพรากเห็น

ทุกๆ ชีวี บ่มีเว้น......................................หลีกเร้น เป็นได้ แค่ในฝัน

๏    รู้เหลือ เผื่อแผ่ แลเกื้อกูล......................จำรูญ ธรรมบท กฎแห่งกรรม์

คนเอา แต่ได้ ไม่แบ่งปัน...........................สักวัน ย่อมอด หมดปัจจัย

๏    กอบโกย โดยที่ มิคำนึง........................โลกจึง วิกฤติ พิษเภทให้

ธรรมชาติ ถูกผลาญ จนบรรลัย...................เพราะใจ ของมนุษย์ สุดโลภเอยฯ

๓๑ ธันวาคม ๒๕๕๙