ความเป็นผู้มีมิตรดี คือพรหมจรรย์ทั้งสิ้น : กลอนคติธรรม
๏ "เชิญร่วม บวงสรวง เทวดา*"................โฆษณา หาเงิน ของพระสงฆ์
(*พระราหู,ยักษ์,พญานาค,พญาเต่า,พญาคางคก,เจ้าพ่อ,เจ้าแม่ฯลฯ)
(ผู้)เลื่อมใส ไสยศาสตร์ ยืนหยัดยง...........มิใช่ เผ่าพงษ์ พระศาสดา
๏ คงเส้น คงวา ประกอบพิธี......................อันไม่มี ในพุท ธ(ะ)ศาสนา
(ยัง)อ้าง(เป็น)เนื้อ นาบุญ คุ้นเจรจา..........แต่มิ นำพา ธรรมวินัย
๏ (ส่วนคนที่)เรียกตน เป็นพุท ธมามกะ.......อะไรผิด อะไรถูก รู้ที่ไหน?
ทำตาม ที่พระบอก (ถูก)ปอกลอกไป..........เชื่อว่า จะได้ ไปพิมาน
๏ (พระ)สืบทอด เพียงวัฒ (ฒะ)นธรรม........ส่วนธรรม (มะ)วินัย ใคร่ปล่อยผ่าน
หาเงิน เป็นนิจ คิดชำนาญ....................หาใช่ นิพพาน ที่(มุ่งมา)บรรพชา
๏ (ประกอบ)กิจกรรม ค้ำจุน ไสยศาตร์.........(แต่)ป่าวประกาศ เป็นพุท ธ(ะ)ศาสนา
มโน(อ)ธรรม ที่ชำนาญ คือมารยา...........ประดิษฐ์ มุสา วาทกรรม
๏ กิเลส ตัณหา ความสาไถย.....................(เป็น)อุปสรรค ผลักไส ให้ถลำ
สู่ความ มืดมน ล้นอธรรม.......................ครอบงำ ความคิด และจิตใจ
๏ ต่อให้ เรียนรู้ พุทธศาสนา......................มีสติ ปัญญา สมองใส
ก็บ่ มีวัน จะเข้าใจ................................ซึ้งใน รสพระธรรม ที่ล้ำเลอ
๏ นอก(เสีย)จาก(ว่า) จะกำจัด ตัดกิเลส.......ตัณหา สาเหตุ วิเศษเสมอ
พ้นวง จรอุบาทว์ ประหลาดเพ้อ...............ที่เจอ ในสังคม โง่งมเอยฯ
๑๐ กรกฎาคม ๒๕๖๙
พระไตรปิฎกเล่มที่ ๑๙ พระสุตตันตปิฎกเล่มที่ ๑๑ สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค
อุปัฑฒสูตร ความเป็นผู้มีมิตรดี เป็นพรหมจรรย์ทั้งสิ้น [๔] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้:- สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ นิคมของชาวศักยะชื่อสักระ ในแคว้น สักกะของชาวศากยะทั้งหลาย ครั้งนั้น ท่านพระอานนท์เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคแล้ว นั่ง ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง ครั้นแล้ว ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาค ว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ความเป็นผู้มีมิตรดี มีสหายดี มีเพื่อนดี นี้เป็นกึ่งหนึ่งแห่งพรหมจรรย์ เทียวนะ พระเจ้าข้า. [๕] พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ดูกรอานนท์ เธออย่าได้กล่าวอย่างนั้น เธออย่าได้ กล่าวอย่างนั้น ก็ความเป็นผู้มีมิตรดี มีสหายดี มีเพื่อนดี นี้เป็นพรหมจรรย์ทั้งสิ้นทีเดียว ดูกร อานนท์ อันภิกษุผู้มีมิตรดี มีสหายดี มีเพื่อนดี พึงหวังข้อนี้ได้ว่า จักเจริญอริยมรรคประกอบ ด้วยองค์ ๘ จักกระทำให้มากซึ่งอริยมรรคประกอบด้วยองค์ ๘. [๖] ดูกรอานนท์ ก็ภิกษุผู้มีมิตรดี มีสหายดี มีเพื่อนดี ย่อมเจริญอริยมรรคประกอบ ด้วยองค์ ๘ ย่อมกระทำให้มากซึ่งอริยมรรคประกอบด้วยองค์ ๘ อย่างไรเล่า? ดูกรอานนท์ ภิกษุ ในธรรมวินัยนี้ย่อมเจริญสัมมาทิฏฐิ อันอาศัยวิเวก อาศัยวิราคะ อาศัยนิโรธ น้อมไปในการสละ ย่อมเจริญสัมมาสังกัปปะ ... สัมมาวาจา ... สัมมากัมมันตะ ... สัมมาอาชีวะ ... สัมมาวายามะ ... สัมมาสติ ... สัมมาสมาธิ อันอาศัยวิเวก อาศัยวิราคะ อาศัยนิโรธ น้อมไปในการสละ ดูกร อานนท์ ภิกษุผู้มีมิตรดี มีสหายดี มีเพื่อนดี ย่อมเจริญอริยมรรคประกอบด้วยองค์ ๘ ย่อม กระทำให้มากซึ่งอริยมรรคประกอบด้วยองค์ ๘ อย่างนี้แล. [๗] ดูกรอานนท์ ข้อว่า ความเป็นผู้มีมิตรดี มีสหายดี มีเพื่อนดี เป็นพรหมจรรย์ ทั้งสิ้นทีเดียวนั้น พึงทราบโดยปริยายแม้นี้ ด้วยว่าเหล่าสัตว์ผู้มีชาติเป็นธรรมดา ย่อมพ้นไปจาก ชาติ ผู้มีชราเป็นธรรมดา ย่อมพ้นไปจากชรา ผู้มีมรณะเป็นธรรมดา ย่อมพ้นไปจากมรณะ ผู้มี โสกะ ปริเทวะ ทุกข์ โทมนัส และอุปายาส เป็นธรรมดา ย่อมพ้นไปจากโสกะ ปริเทวะ ทุกข์ โทมนัส และอุปายาส เพราะอาศัยเราผู้เป็นกัลยาณมิตร ดูกรอานนท์ ข้อว่า ความเป็นผู้มี มิตรดี มีสหายดี มีเพื่อนดี เป็นพรหมจรรย์ทั้งสิ้นทีเดียวนั้น พึงทราบโดยปริยายนี้แล.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น