การคบเพื่อน : โคลงสี่สุภาพ
๑. อัศดงคราหมู่เอี้ยง........................คืนรัง
ทักทายกันเสียงดัง......................เจื้อยแจ้ว
ช่วยกันระแวดระวัง.......................ภัยเภท
สมเจตนาร่วมแล้ว........................สิ้นทุกข์สุขศานติ์ฯ
๒. มานฤดีดุจแอ่งน้ำ.........................ชลธร
อ่อนไหวหวั่นสั่นคลอน..................ง่ายแท้
ปัจจัยภายนอกรอน.......................ระส่ำ
(ปัจจัย)ภายในตามเสริมแล้............กวนซ้ำตะกอนทรวง ฯ
๓. ปวงสังคมชั่วช้า............................สามานย์
มักมากมีพลพาล..........................พรั่งพร้อม
เสมือนร่วมอุดมการณ์....................กักขละ
ทุจริตเป็นนิจน้อม.........................ทอดทิ้งมโนธรรมฯ
๔. บ่สำคัญ(หลักการ)คบค้า.................สมาคม
ถือเอาความนิยม(ชมชอบ)..............นำหน้า
(หลัก)ชั่ว-ดี มิปรารมภ์...................ปฏิบัติ
ความสัตย์ซื่อด้อยค่า.....................(ขอ)แค่ได้คบหาฯ
๕. จึงปรากฏคนช้ำ.............................ชอกฤทัย
ถูกคนที่เชื่อใจ.............................เหยียบย้ำ
เมื่อเพื่อนเป็นพิษภัย.....................พิบัติ
ย่อมกำจัดสุขห้ำ-.........................หั่นให้หทัยสลาย ฯ
๖. หากหมายซึ่งสุขไซร้.......................พึงตรอง
การคบมิตรหมายปอง....................เพื่อนแท้
จงสั่งใจกลั่นกรอง.........................คุณสมบัติ
เป่าปัดคนทรามแล้........................อย่าให้เคียงกาย ฯ
๗. มากมายคำสอนผู้...........................มีปัญญา
คนฉลาดย่อมนำมา........................เรียนรู้
ประสบการณ์ของประดา..................คน(ประสบความ)สำเร็จ
ดั่งเพชรเจียรไน;สู้..........................น้อมรับศึกษา ฯ
๘. หยุดคบคนชั่วช้า............................สามานย์
คบแค่คนดีดาล..............................เลิศล้ำ
สุคติตลอดกาล..............................คู่โลก
ทุกข์โศกบ่เกินกล้ำ.........................คนได้เพื่อนดีฯ
๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙
พระไตรปิฎกเล่มที่ ๒๕ พระสุตตันตปิฎกเล่มที่ ๑๗ ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต ขัคควิสาณสูตรที่ ๓
[๒๙๖]....................ถ้าว่าบุคคลพึงได้สหาย
ผู้มีปัญญาเครื่องรักษาตน ผู้เที่ยวไปร่วมกันได้ มีปรกติ
อยู่ด้วยกรรมดี เป็นนักปราชญ์ไซร้ พึงครอบงำอันตราย
ทั้งปวง เป็นผู้มีใจชื่นชม มีสติ เที่ยวไปกับสหายนั้น
หากว่าบุคคลไม่พึงได้สหายผู้มีปัญญาเครื่องรักษาตน ผู้เที่ยว
ไปร่วมกันได้ มีปรกติอยู่ด้วยกรรมดี เป็นนักปราชญ์ไซร้
พึงเที่ยวไปแต่ผู้เดียว ดุจพระราชาทรงละแว่นแคว้นอัน
พระองค์ทรงชนะแล้วเสด็จไปแต่ผู้เดียว ดุจช้างชื่อมาตังคะ
ละโขลงเที่ยวอยู่ในป่าแต่ผู้เดียว ฉะนั้น เราย่อมสรรเสริญ
สหายผู้ถึงพร้อมด้วยศีลขันธ์เป็นต้น พึงคบสหายผู้ประเสริฐ
สุด ผู้เสมอกัน กุลบุตรไม่ได้สหายผู้ประเสริฐสุดและผู้
เสมอกันเหล่านี้แล้ว พึงเป็นผู้บริโภคโภชนะไม่มีโทษ
เที่ยวไปผู้เดียว เหมือนนอแรด ฉะนั้น .....ฯ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น