โลกที่คนรักดีจึงมีหวัง : กลอนคติสอนใจ
๏ มวลดอกไม้ มิได้งาม เพราะคำกล่าว
อันดวงดาว หาได้สวย เพราะอวยศรี
บ่มีใคร ได้เด่น เป็นคนดี
เพียงเพราะมี ผู้เอ่ย คำเชยชม
๏ เหล่าบัณฑิต คอยคิดใคร่ ในสัจจะ
พัฒนะ มโนธรรม นำสุขสม
ส่วนไพร่พาล หมั่นประกอบ ชอบโสมม
อภิรมย์ สิ่งสาไถย ในกระมล
๏ หากแม้นเรา คือมัจฉา หามีปีก
ควรเว้นหลีก ปรารถนา คว้าเวหน
อยู่อาศัย ในคงคา อย่าดิ้นรน
ประพฤติตน(เหมือนนก) บนอากาศ ประหลาดปอง
๏ บ่ได้มี ศฤงคาร ปานคหบดี
ไม่ควรมี ความเห็นผิด คิดผยอง
ก่อหนี้สิน มากมาย เหนื่อยหน่ายนอง
ใส่แก้วแหวน เงินทอง อวดผองชน
๏ ทำสิ่งใด ใคร่อุดม สมสถานะ
คิดหยาบย่าง สร้างภาระ จะขัดสน
ทำเกินตัว=แส่ชั่วหา มาสู่ตน
ขาดเหตุผล ย่อมล้นเภท ภัยเวทนา
๏ ไม่ได้ด้วยเล่ห์ เอาด้วยกล=คนทุจริต
ทำสิ่งผิด เป็นนิสัย ไร้กังขา
มือใครยาว ดึงสาวได้ ไม่นำพา
กฎระเบียบ กติกา หาฝังใจ
๏ สังคมที่ ขาดศีลธรรม ชวนกำสรด
คนคิดคด มดเท็จ เจตสาไถย
ขืนคบหา สมาคม⮕อุดมภัย
รู้แค่หน้า หารู้ใจ ไร้คุณธรรม
๏ (เพียง)โลกที่คน รักดี จึงมีหวัง
จะยับยั้ง ทุกข์เสริม มิเติมซ้ำ
สารพัน ปัญหา โถมระกำ
ก็เพราะคน บ่สนคำ ธรรมะเอยฯ
๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น