กรรมดีเป็นที่พึ่ง : กลอนจรรโลงใจ

กรรมดีเป็นที่พึ่ง : กลอนจรรโลงใจ

๏    เมื่อเหมันต์ ผันผิน เริ่มสิ้นสุด..........................แดดแผดผุด ดุจเผา ร้อนเร่าหลาย

แมวทยอย คอยหาที่ ที่เย็นสบาย.................นอนเหยียดกาย ไม่สน หนทาง(คน)เดิน

๏    ไม่ต้องรู้ อุดมการณ์ อันสูงส่ง...........................ไร้ประสงค์ หลงคำ ล้ำสรรเสริญ

ไม่กระเดียด เกียรติยศ ปรากฏเกิน...............ก็เพลิดเพลิน เจริญจิต สมพิศปอง(ได้)

 

๏    โลกธรรม จำนง จงสยบ..................................ความสงบ(ใจ) สบง่าย ไร้เศร้าหมอง

มายาคติ มิปรารถนา จะตรึกตรอง................ท่วงทำนอง ชีวิต วิจิตรดัง

๏    วัน-เวลา ราวระงับ หยุดกับที่............................เมื่อหัวใจ ไม่มี สิ่งที่หวัง(ให้เป็น-ไม่เป็น)

หมดพันผูก ทุกอย่างที่ ไม่จีรัง.....................อนิจจัง สังขาร การแต่งปรุง(สิ่งปรุงแต่ง)

 

๏    บ่หลงเหลือ เยื่อใย ในพิภพ............................(การ)ครองชีวิต คิดขบ ลบ(ความ)ยากยุ่ง

กุศลธรรม กรรมา เที่ยงผดุง.........................(คือ)สิ่งจรุง จูงฤดี ให้อภิรมย์

 

๏    ความตั้งใจ ใคร่ทำดี เป็นที่หนึ่ง.......................คอยคำนึง ถึงความรู้ บรรลุสม

พยายาม ทำดี คตินิยม................................ช่วยชื่นชม โสมนัส วัฒนา-

 

๏    ต่อชีวี ที่ประจัญ วันๆไป..................................แม้(มี)อุปสรรค มากมาย หลายปัญหา

พลาด-ขัดสน ผลสำเร็จ ผิดเจตนา................เมื่อเข้าใจ ในสัจจา ชะตากรรม

  

๏    ก็ไม่ต้อง ข้องใจ ในชีวิต..................................ไม่ครุ่นคิด อิดหนา อุระถลำ

(ไม่)เจ็บปวดร้าว เศร้าโศก อกระกำ...............ฤาชอกช้ำ กำสรวล รวนฤทัย

๏    ผู้น้อมนำ กรรมดี เป็นที่พึ่ง................................ย่อมเข้าถึง ซึ่งผลดี ที่ผ่องใส

มุ่งมั่นทำ กรรมดี ฤดีไกร...............................ย่อมสมใจ ในสิ่งจ้อง ต้องการเอยฯ

 

๒๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๔