เราคือ " ความรัก " : กลอนคติเตือนใจ

เราคือ " ความรัก " : กลอนคติเตือนใจ

(ฉันทลักษณ์ที่ผมคิดประดิษฐ์ขึ้นเอง)

๏    (หนุ่มสาว)........................เธอรู้จักเราบ้างไหม ?

เราคือของที่ใครๆ...................ต่างคิดหมายใคร่ครอบครอง

เพียงแค่เปิดใจรับ...................เราพร้อมสรรพประทับสนอง

มิใยยังร่ำร้อง.........................เรียกหาเราก้องท้องนภา

๏    เราหรือก็คือ "ความรัก"....เธอรู้จัก ? แน่ใจหรือ ?

เยาว์วัยยังใสซื่อ.....................ก็ยึดถือ(เป็น)ยอดปรารถนา

ทุ่มเททั้งจิตใจ.......................ไม่เสียดายทรัพย์-เวลา ฯลฯ

มอบแม้แต่กายา.....................เป็นกามาบรรณาการ

๏    ไม่ฟังผู้ใหญ่สอน................ลักแอบซ่อนซุกซ้อนเป็น

ทำ(กับ)เราเหมือนของเล่น.......ดังเฉกเช่นเห็นของหวาน

รักง่ายไร้จรรยา......................ทำชั่วช้าใจสามานย์

โฉดฉลเช่นคนพาล.................ก่อพฤติการณ์ตามชอบใจ

๏    เมื่อนั้นพลันจะรู้..................เรา(ความรัก)คือผู้ทุรบาล(ทุรบาล=ทุร+บาล)

มอบทุกข์มหาศาล..................แด่คนพาลผู้สาไถย

ทำลายอนาคต.......................ฝันสวยสดหมดสิ้นไป

มอบแต่น้ำตาให้.....................จนตราบตายใจตรอมตรม

๏    แต่ผู้รู้จักหลัก.....................ไม่รีบรัก(จะ)ไม่หนักใจ

รอจนตนเติบใหญ่....................และเข้าใจสิ่งใด(เหมาะ)สม

รู้จักข่มจิตใจ..........................(ละ)เว้นสิ่งใด(ที่ทำ)ให้โสมม

ราคีไม่นิยม............................อบรมจินต์เปี่ยมศีลธรรม

๏    เรา(ความรัก)จักเป็นเช่นเทพา.......นำชีวาสุขศานติ์

สดชื่นรื่นดวงมาน....................อยู่สำราญทุกเช้าค่ำ

เภทไร้ภัยไม่มี.........................ชั่วชีวีสิรินำ

เกิดคุณาอุปถัมภ์......................จงจดจำสำคัญเทอญ ฯ

๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗

คอยคู่ : กาพย์ฉบัง๑๖

คอยคู่ : กาพย์ฉบัง๑๖

๏    รุจิราอาทิตย์อัศดง................ยอแสงแยงส่ง

พรรณรายพรายรงค์รังสี

๏    สุรบทงดงามอร่ามมี................ทุกวินาที(สุรบท=ท้องฟ้า)

โชติช่วงดวงฤดีสิเนหา

๏    อายเย็นเป็นปานมนตรา...............จากนคินทรา(นคินทร=เขาใหญ่)

สัมผัสกายาอภิรมย์

๏    นั่งเอกาธรรมชาติชม................ไร้คู่เคียงสม

มิขื่นมิขมจมจินต์

๏    (มี)คู่ครองแซ่ซ้องธรณิน................วิถีชีวิน

ถวิลถวัลย์ฝันหา

๏    ความมักง่ายไม่นำพา..................คลองธรรม์จรรยา

จะพาจะพบโศกศัลย์

๏    ความรีบร้อนย้อนโทษทัณฑ์.................มิใช่รางวัล

ประจัญประจญผลผวน

๏    รักใครอย่าได้ใจด่วน...............อารมณ์เรรวน

ชนวนชนักปักหลัง

๏    ผู้ใหญ่ตักเตือนต้องฟัง................ศีลธรรมกำบัง

สิรั้งสิรอดปลอดภัย

๏    เลือกคู่ดูกาลนานไกล...............จึงจักรู้ใจ

ระไวระวังกังขา

๏    ระงับหลับหูหลับตา...............เร่งไล่ไขว่คว้า

(จะ)ระอาระกำลำเค็ญ

๏    ไม่ใช่(อย่างที่ชอบ)ก็ให้ใจเย็น...............รอไปให้เป็น

จะเห็นจะหรรษ์มานเอย ฯ

๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗

สวัสดีชีวิต : กาพย์สุรางคนางค์ ๓๒

สวัสดีชีวิต : กาพย์สุรางคนางค์ ๓๒

๏    น้ำค้าง พร่างพรม...................อุดม ยอดหญ้า

พิสุทธิ์ สะดุดตา.........................อรุณ รุ่งเช้า

เหมันต์ หรรษา..........................นภา นวลเพรา

วิมล ยลเยาว์.............................ไร้เศร้า โศกี

๏    ประดุจ ชีวิต..........................ประกิด กุศล(ประกิด=ประดับ)

ศรัทธา กมล.............................ถกล วิถี

สำนึก รอบคอบ.........................ผิด-ชอบ-ชั่ว-ดี

ดำเนิน ชีวี................................ด้วยมี ศีลธรรม

๏    สะกด อดกลั้น.......................สารพัน ตัณหา

เท่าทัน มารยา...........................อุรา ลึกล้ำ

เรียนรู้ กิเลส..............................สาเหตุ แห่งกรรม

ชั่วบาป หยาบทำ........................ลำเค็ญ เป็น-มี

๏    โลภะ ราคะ...........................ลดละ ประสิทธิ์

สุทธี ชีวิต.................................อิสระ วสี(วสี=ผู้ชนะตน)

โทสะ โมหะ..............................ขจัด->สวัสดี

เลิศล้น ผลพี.............................สุขี สิวา(สิวะ=สิริมงคล)

๏    สันโดษ โสตถี.......................ตามมี ตามได้(โสตถี=เจริญรุ่งเรือง)

สุขกาย สบายใจ.........................ไม่ขลุก ทุกขา

ประหยัด มัธยัสถ์.........................อัศจรรย์ ธรรมา

บรรเทา โศกา.............................โฆษณา ค่านิยม

๏    เวลา ชีวี................................เรามี จำกัด

จำแนก แจกจัด...........................หัดให้ เหมาะสม

ก่อเกิด ประโยชน์........................ละโทษ โง่งม
ปัญญา ระดม..............................ภิรมย์ รื่นเอย ฯ

๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗

ยมทูต กับ คนตาย

ยมทูต กับ คนตาย

    เมื่อสักครู่ มีลูกค้า สองสามีภรรยามาซื้อของที่ร้านของผม พูดกับผมพราง ลูบแขนตัวเองพราง บอกว่าขนลุก

    เรื่องก็มีอยู่ว่า แม่ของคนเป็นสามี เพิ่งจะเสียชีวิตด้วยวัยชรา
โดยที่ก่อนหน้านี้ มีอาการป่วยมาได้ระยะหนึ่ง ลูกหลานก็มาเยี่ยมไข้ ไถ่ถามอาการด้วยความห่วงใย

    วันหนึ่ง ผู้เฒ่าซึ่งนอนอยู่ในมุ้งก็บอกว่า มีผู้ชาย ๒ คนที่ไม่รู้จัก ยืนอยู่ในมุ้ง
ลูกหลานที่อยู่นอกมุ้งมองไม่เห็นใคร ก็เลิกมุ้งขึ้นมาดู แล้วก็ยังไม่มีใครเห็นคนแม้แต่เงา นอกจากผู้เฒ่าที่นอนป่วยอยู่
    ผู้เฒ่ายังคงยืนยัน จนลูกหลานต้องไปเรียกเพื่อนบ้านมาช่วยดูด้วย เพื่อนบ้านก็บอกว่า ไม่เห็นมีใครเลย

    ถึงตอนนี้ ลูกหลานก็พูดคุยปรึกษากัน ก่อนจะสรุปทำใจว่า คงใกล้เวลาที่ท่านผู้เฒ่า จะละสังขารแล้ว
    เช้าวันรุ่งขึ้น ท่านก็จากไปอย่างสงบ....

    เล่าสู่กันฟัง
    ความจริงคือสิ่งซับซ้อน สัมผัสทั้ง ๕ ของคน ไม่สามารถรับรู้ความเป็นจริงทุกสิ่งอย่างได้

    ใช้ชีวิตจงอย่าประมาท เร่งทำแต่ความดี ละเว้นความชั่วเถิด ฯ


๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗

รักแรกพบ : กลอนรักขำๆ(กาพย์ยานี ๑๑ )

รักแรกพบ : กลอนรักขำๆ(กาพย์ยานี ๑๑ )

๏    สายตา กานดาส่ง.....................สื่อประสงค์ แทน(คำว่า)หลงใหล

รอยยิ้ม พริ้มพิไล..........................พาหัวใจ ให้ล่องลอย

๏    โชค(ดี)แท้ ตั้งแต่เช้า................(เรา)คนโสดเศร้า ใจเหงาหงอย

สิ่งนี้ ที่รอคอย..............................อนงค์น้อย รูปน่ารัก

๏    ยิ้มตอบ แทน(คำว่า)มอบจิต........อย่างเป็นมิตร คิดสมัคร

ยินดี ปฏิภักดิ์................................เคียงคู่รัก เชิญชักนำ

๏    เธอก้าว เข้ามาใกล้....................เสียงหัวใจ(ของเรา) ให้ระส่ำ

เร่งคิด ประดิษฐ์คำ.........................ปองจดจำ ประทับฤทัย

๏    ทรามวัย สิไม่ตอบ.....................มือบางบอบ กอบแก้มใส
กระมิดกระเมี้ยน เนียนกระไร............ชวนหลงใหล  ใจละเมอ

๏    รูปงาม จำเริญตา.......................เหมือนนางฟ้า มาให้เพ้อ

เป็นบุญ หนุนได้เจอ.......................จะรักเธอ ชั่วนิรันดร์

๏    ข่มใจ จนหายหวาด...................มธุรพาท พิลาสผัน(มธุร-=หวาน,พาท=ถ้อยคำ)

(หวัง)มัดใจ หมายแจ่มจันทร์...........ตอบรักมั่น ปันอุรา

๏    เพียงเธอ เผยอปาก...................(เสียง)เยี่ยงชายพากย์ แน่นักหนา(พากย์=คำพูด)

เลิกละห้อย ถอยกายา....................เผ่นลับตา ลาก่อนเอย ฯ

๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗

พิษรักวัยรุ่น : กลอนคติเตือนใจ

พิษรักวัยรุ่น : กลอนคติเตือนใจ

๏    รักครั้งแรก แหวกใจ วัยละอ่อน...............มิรู้ผ่อน ร้อนผัน รั้นถวิล

หลงบูชา ค่านิยม จมเจตจินต์.....................สร้างมลทิน สิ้นท่า เสื่อมระทม

๏    ความโง่เขลา เมามาย ในรสรัก...............คือสิ่งจัก ผลักจิต พลาดผิดสม

สัญชาตญาณ บัญชา บ้าชื่นชม...................กามารมณ์ จมปลัก ภักดิ์ฤดี

๏    ไม่ระแคะ ระคาย ในพิษรัก.....................ฤทธิ์ร้ายนัก กระชากไส ไกรโศกศรี

ลวงระเริง บันเทิงใจ บ่ายราคี......................ไม่รักดี มุ่งรักชั่ว ทั่วฤทัย

๏    อนาคต หมดสิ้น มลทินสาป....................เป็นตราบาป ติดตน คนสาไถย

ความรักแค่ ชั่วคราว แหลกร้าวไคล..............ทิ้งรอยไหม้ ให้ชีวี ชั่วนิรันดร์

๏    ความหลงผิด พาจิตใส ใจพิสุทธิ์..............เคยผ่องผุด หลุดพ้น หนทางสวรรค์

สู่นรก อเวจี แห่งชีวัน.................................เป็นโทษทัณฑ์ มานเขลา เมามายา

๏    ความรักไซร้ ไม่เคยงาม ด้วย(การ)ทำผิด...ซ้ำมีพิษ ฤทธิ์ผล ร้อนลนหนา

รักเป็นพิษ เพราะผิดวัย ผิดเวลา...................รักคนโฉด ชั่วช้า=ภยันตราย

๏    ยามวัยเรียน วัยรุ่น อย่าวุ่นรัก....................จงรู้จัก รักดี รี่ขวนขวาย

พัฒนาการ+ความรู้ คู่ใจกาย........................คือหนทาง สร้างสบาย ได้อยู่เย็น

๏    มีความรู้+เป็นผู้ใหญ่+ใจหนักแน่น............ค่อยวางแผน คิดรัก จึงจักเห็น

ความรักที่ อัศจรรย์ เพียงวันเพ็ญ..................สงบเย็น เป็นสุข สิ้นทุกข์เอย ฯ

๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗

เป็นตัวของตัวเอง : โคลงสี่สุภาพ

เป็นตัวของตัวเอง : โคลงสี่สุภาพ

๑. คนเกิดมาผิวคล้ำ.................ทำไม ?

เพียรเปลี่ยนเป็นขาวไป............ไขว่คว้า

คำโฆษณาล่อใจ.....................หลงเชื่อ

เป็นเหยื่อของสินค้า.................หลอกให้เสียเงิน ฯ

๒. เราโง่จงอย่าโอ้...................อวดฉลาด

ทำท่าปานเป็นปราชญ์..............รอบรู้

สำแดงตนเก่งกาจ...................เกินจริง

ชวนสมเพชแก่ผู้.....................สบพ้องพานเห็น ฯ

๓ เห็นช้างขี้อย่าขี้...................ตามเฮย

คำปุราณท่านเปรย...................เปรียบไว้

คนรวยร่ำทำเคย......................จับจ่าย

คนจนรนเลียนไซร้...................เดือดร้อนลำเค็ญ ฯ

๔. ชอบอะไรใยจักต้อง..............ตามเขา

ความชอบของคนเรา................หลากล้วน

ความถนัด-ทักษะ-เชาว์ ฯลฯ......แตกต่าง

ขีดจำกัดชัดถ้วน......................เฉกเชื้อพงศ์พันธุ์ ฯ

๕. ทำเท่าที่ทำได้.....................อย่าเกรง

เป็นตัวของตัวเอง.....................ดีแล้ว

ทำเกินตัวกระเตง.....................ตกต่ำ

ฝืนใจไม่คลาดแคล้ว.................สุขไร้ฤทัยขม ฯ

๖. หากเป็นคนชั่วช้า..................สาไถย

พฤติกรรมทรามนิสัย.................เร่งแก้

ยิ่งนานยิ่งผ่านไป.....................สมสั่ง

ก่อสันดานมานแล้....................เกินกล้ำทรามสนอง ฯ

๗. สิ่งใดดูชั่วไร้........................ช่างมัน

แต่สิ่งที่สำคัญ.........................อย่าข้าม

ปรับปรุงไม่ดึงดัน.....................ดั่งโง่

คนดีมิครั่นคร้าม.......................มุ่งหน้าพัฒนาตน ฯ

๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗