ชีวี มีหนี้-มีทุน : กลอนคติชีวิต
๏ ลูกแมว(วัด) กำพร้า.........................มารดา ทอดทิ้ง ชิงชังไฉน?
โศกเศร้า เสียใจ...............................ร่ำไห้ ไม่ยอม กิน-นอน
มีหนึ้่ง มนุษย์...................................ที่ยุด พุทธธรรม คำสอน
เมตตา อาทร...................................อาวรณ์ ช่วยเยาว์ คลายเศร้าฤดี
๏ โลกช่าง กว้างใหญ่.........................แต่ทว่า น้ำใจ ใยขัดสน
ท่ามกลาง ความมืดมน.......................ความเห็น แก่ตน คือวิถี(ยอดนิยม)
ความดี แทบมิเหลือ..........................ความเอื้อ เฟื้อน้อย ร่อยหรอมี
ทำให้ โลกนี้....................................มิใช่ แหล่งที่ งามพิไล
๏ (ปรารถนา)ที่ให้ พึ่งพา.....................ขอความ เมตตา อย่าวาดหวัง
แต่ความ เกลี่ยดชัง............................เสมือน เขื่อนพัง น้ำหลั่งไหล
ธรรมชาติ โลกา................................(จึง)ดาษดา สาเหตุ แห่งเภทภัย
จนต้อง ทำใจ...................................เมื่อไร สิประสบ ทุกข์พบพาน
๏ (ทุก)ชีวี มีทุน.................................เกื้อหนุน ประสบ สุขี
และยัง มีหนี้.....................................ที่ต้อง ชดใช้ คล้าย(ตาม)ล้างผลาญ
ความดี ที่รับ.....................................เหมือนกับ (ความ)ชั่วผอง ต้องซมซาน
วัฏฏะ สงสาร....................................บันดาล (ความน่า)สมเพช เวทนาฯ
๑๔ ตุลาคม ๒๕๖๙
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น