ยินดีต้อนรับ อาคันตุกะ ทุกท่าน

สมัคร Blogger.com ตั้งแต่ยังเป็นเว็ปอิสระ ต้องสร้างรหัสผ่าน แต่ตอนนั้นเพิ่งหัดใช้คอมพิวเตอร์จึงทำผิดพลาดตอนสร้างรหัส ทำให้บล็อก avijjabhikkhu เข้าไม่ได้ ต้องสร้างบล็อกใหม่ใช้ชื่อใหม่ จากคำว่า bhikkhu เป็น pikkhu แทน
ด้วยข้อจำกัดด้านเวลา-ข้อมูล-สติปัญญา-ความรู้ความสามารถ-ความรีบเร่ง ทำให้เกิดความผิดพลาดได้ ผู้เขียนขออภัยเป็นอย่างยิ่ง และขอขอบคุณสำหรับคำแนะนำเพื่อการแก้ไขความผิดพลาด ผู้เขียนไม่สงวนลิขสิทธิ์สำหรับการคัดลอก การนำไปเผยแพร่ที่ไม่ใช่เพื่อการค้า ขอเพียงแต่อย่าแอบอ้างว่าเป็นผลงานของผู้อื่น แต่ผู้เขียนขอสงวนลิขสิทธิ์ในผลงานนี้ สำหรับการนำไปเผยแพร่เพื่อการค้าหากำไร
*นักเรียน อย่าลอกเป็นการบ้านไปส่งครูนะครับ เพราะไม่สุจริต ไม่เป็นประโยชน์แก่การพัฒนาความรู้ความสามารถ ดูไว้เป็นตัวอย่างก็พอ
มีอะไรสงสัย ไม่เข้าใจ ต้องการคำอธิบาย ก็ถามมาได้

วันจันทร์ที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2569

ชีวิต....ไม่ง่ายเลย : กลอนคติเตือนใจ

 













คนทุกยุคทุกสมัยจะพบว่า ความรู้+ประสบการณ์ชีวิตเดิมๆ
ที่สั่งสมมาอย่างยาวนาน ไม่เพียงพอสำหรับเผชิญกับโลกยุคใหม่เสมอ


ชีวิต....ไม่ง่ายเลย : กลอนคติเตือนใจ

๏    "ซูชิ" เป็นแมว มีเมตตา.........................ลูกแมวป่วย มาหา(ขอความรัก) ไม่ขัดขืน
เลียหน้า เลียตา พาแช่มชื่น......................ลูกแมว รมย์รื่น (มีกำลังใจ)สู้โรคภัย
                                                            (ไม่ใช่ลูกตัวเอง)

๏    แต่ตัว "ซูชิ" กลับติดเชื้อ(จากลูกแมว)......เหลือเชื่อ หนักหนา สาหัสได้(ไข้หวัดแมว)
บ่กี่ วันผ่าน สิ้นปราณไป(ป่วยไม่ถึง 10 วัน)..ทิ้งให้ ลูกแมว แคล้วคลาดกัน
(สัตวแพทย์ช่วยไม่ได้)

๏    เจ็บปวด+เศร้าใจ ในชีวิต.......................วิกฤต โถมถา แทบอาสัญ(สำนวนกลอน)
เปรียบเสมือน เล่นบท รับโทษทัณฑ์...........ชีวัน พลันสลด หมดร่มเย็น
(ที่เคยคิดว่า การทำบุญมาอย่างยาวนานทำให้ชีวิตมีความสงบร่มเย็น แต่พอเกิดปัญหาถึงรู้ความจริง)

๏    ชีวิต ท่านว่า ดั่งละคร.............................แต่ละบท แต่ละตอน ซับซ้อนเห็น
การเกิด-แก่-เจ็บ-ตาย ไม่เหมือนเล่น(ละคร)...ความสุข-ทุกข์เข็ญ เป็นสัจจา
                                                          (ที่รู้สึกจริงๆ ไม่ใช่เสแสร้งแสดงละคร)

๏    เจ็บ(ปวด)จริง ตายจริง คือสิ่งสัจจ์.............ความอัตคัด ขัดสน ปรนปัญหา
ปราศจาก ที่ซึ่ง ให้พึ่งพา...........................เมื่อชะตา ชีวิต (ถูก)ลิขิตตรม

๏    ผลกรรม ตามทัน ย่อมขวัญผวา.................มิใช่ว่า จะดูเช่น คล้ายเส้นผม(บังภูเขา) 
หลากปัญหา มารุมเร้า เผาระบม..................ให้ระทม ซมทุกข์ ทรมาน

๏    สิ่งที่ เขียนบท(ให้) คือกฎแห่งกรรม...........รับผล ที่(เคย)ทำ ตามสัณฐาน
บทของใคร ของมัน นิรันดร์กาล...................จนนิพพาน ถูกคิด ประดิษฐ์ขึ้นมา

๏    หาทาง หยุดวัฏ (ฏะ)สงสาร.....................สิ้นสุดการ เวียนว่าย ตาย-เกิดหนา
นักปราชญ์ โบราณ ท่านยังระอา...................เพราะชีวา ส่วนใหญ่ ไม่ง่ายเลย ฯ   
(ยากลำบากแทบทั้งนั้น คนจน-คนรวย ฯลฯ ล้วนเผชิญปัญหาที่ยากไม่ต่างกัน แม้ไม่ใช่เรื่องเดียวกัน)

๑๒ ตุลาคม ๒๕๖๙

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น