โลกที่คนรักดีจึงมีหวัง : กลอนคติสอนใจ

โลกที่คนรักดีจึงมีหวัง : กลอนคติสอนใจ

๏    มวลดอกไม้ มิได้งาม เพราะคำกล่าว

อันดวงดาว หาได้สวย เพราะอวยศรี

บ่มีใคร ได้เด่น เป็นคนดี

เพียงเพราะมี ผู้เอ่ย คำเชยชม

๏    เหล่าบัณฑิต คอยคิดใคร่ ในสัจจะ

พัฒนะ มโนธรรม นำสุขสม

ส่วนไพร่พาล หมั่นประกอบ ชอบโสมม

อภิรมย์ สิ่งสาไถย ในกระมล

๏    หากแม้นเรา คือมัจฉา หามีปีก

ควรเว้นหลีก ปรารถนา คว้าเวหน

อยู่อาศัย ในคงคา อย่าดิ้นรน

ประพฤติตน(เหมือนนก) บนอากาศ ประหลาดปอง

๏    บ่ได้มี ศฤงคาร ปานคหบดี

ไม่ควรมี ความเห็นผิด คิดผยอง

ก่อหนี้สิน มากมาย เหนื่อยหน่ายนอง

ใส่แก้วแหวน เงินทอง อวดผองชน

๏    ทำสิ่งใด ใคร่อุดม สมสถานะ

คิดหยาบย่าง สร้างภาระ จะขัดสน

ทำเกินตัว=แส่ชั่วหา มาสู่ตน

ขาดเหตุผล ย่อมล้นเภท ภัยเวทนา

๏    ไม่ได้ด้วยเล่ห์ เอาด้วยกล=คนทุจริต

ทำสิ่งผิด เป็นนิสัย ไร้กังขา

มือใครยาว ดึงสาวได้ ไม่นำพา

กฎระเบียบ กติกา หาฝังใจ

๏    สังคมที่ ขาดศีลธรรม ชวนกำสรด

คนคิดคด มดเท็จ เจตสาไถย

ขืนคบหา สมาคม⮕อุดมภัย

รู้แค่หน้า หารู้ใจ ไร้คุณธรรม

๏    (เพียง)โลกที่คน รักดี จึงมีหวัง

จะยับยั้ง ทุกข์เสริม มิเติมซ้ำ

สารพัน ปัญหา โถมระกำ

ก็เพราะคน บ่สนคำ ธรรมะเอยฯ

๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙