วัฒนธรรมประเพณีเป็นเพียงความเชื่อ : กลอนคติสอนใจ

วัฒนธรรมประเพณีเป็นเพียงความเชื่อ : กลอนคติสอนใจ

๏    (แผ่น)ทองคำเปลว ลอยละลิ่ว ปลิวจากวัด............เข้าเคหะ คฤหัสถ์ ข้างวัดเห็น

ไม่ได้ปิด ปฏิมา บูชาเป็น.................................คงเสียดาย ใช่เล่น ชวนเห็นใจ

๏    จึงพลาดหวัง ตั้งจิต อธิษฐาน..............................เยี่ยงหมู่ชน บนบาน มานวิสัย

สุขเขษม สำราญ พานโชคชัย...........................ชีวิตรอด ปลอดภัย ไร้เภทพาน

๏    เป็นประจักษ์ ปักใจ ในพิภพ................................ยากเลี่ยงหลบ สบธรรมชาติ วัฏสงสาร

ประเดี๋ยวสุข ประเดี๋ยวทุกข์ โถมรุกราน.................ไป่สนอง ความต้องการ(ตัณหา) อันมากมาย

๏    ต่างแสวง หาที่พึ่ง ซึ่งยากหา...............................ประเชิญโลก โชคชะตา ปัญหาหลาย

มิได้พบ เพียงเกิด-แก่ แลเจ็บ-ตาย.....................บ่เว้นว่าง จวบวางวาย กรายมรณา

๏    หวังพึ่งพระ พึ่งเจ้า ก็เมามาย................................ชักชวนจม ใจงมงาย หมายเงินหา

หลอกหลงใหล ไสยศาสตร์ เชื่ออาตมา................ใช้ชีวา เยี่ยงฆราวาส ปราศละอาย

๏    คนไม่มี หิริ โอตตัปปะ.........................................แม้บวชพระ จะซาบซึ้ง(ธรรม) อย่าพึงหมาย

ลาภ-ยศ-สรร เสริญ-ผล(ประโยชน์) กระวนกระวาย...(แท้คือ)ผู้ทำลาย พุทธศาสน์ อย่างอาจอง

๏    ตนแลเป็น ที่พึ่ง ซึ่งหายาก...................................ประพฤติธรรม นำพราก(ทุกข์) อย่ารักหลง

สิ่งงมงาย ไร้สาระ หยุดพะวง................................ศึกษาธรรม ตามพุทธองค์ ทรงชี้ทาง

๏    วัฒนธรรม ประเพณี ที่เก่าแก่.................................มักเป็นแค่ ความเชื่อ* ; เมื่อขัดขวาง

                                                                                  (*ไม่ใช่ความจริง)

ความรู้แจ้ง เห็น(ความ)จริง (จง)ทิ้งทอดวาง............คนละทาง แยกย่างก้าว เท่าทันเทอญฯ

๗ ธันวาคม ๒๕๖๘